SVEDOK Internet



Broj 1106.

Poseta
5268663

Predsednik Srbije Vučić častio bana Jelačića za rođendan pola miliona evra

Tramp otkriva ko je ubio Kenedija

Ne povećavaju ništa već nezakonito otete penzije (delimično)vraćaju na prethodni nivo

Put Srbije u status kolonije

Muke sa „šakalima“ i SAS-ovcima


          Redakcija Pretplata Marketing Tekstovi tekst Iz starih brojeva Mali oglasi

Piše: dr Miodrag Miško Vuković, poslanik u Skupštini CG
Srpska kuća

       Ovih dana treba da se otvori „srpska kuća“ u najljepšem dijelu Podgorice.
       Impozantan objekat u kome će biti smještene „sve institucije od srpskog nacionalnog interesa koje rade na očuvanju srpske nacionalne, kulturne, jezičke i ukupne zaoštavštine nasleđa i vrijednosti“.
       Srpska vlada, da ne bi bilo dileme, Vlada Srbije, da da ona iz Beograda, odvojila je za tu svetu srpsku patriotsku stvar oko četiri miliona eura.
       Kad košta nek košta.
       Određen je i kućepazitelj, jedan od lidera i najlogoreičnijih do sada poslanika tzv. Demokratskog fronta u crnogorskoj skupštini. To je konrketan dokaz da Srbi misle o Srbima, posebno njihova centrala o onima u rasejanju.
       U Crnoj Gori niko ne pravi problem niti vidi da u tome postoji za građansku Crnu Goru bilo kakav potencijalan problem.
       Ali je problem za same Srbe. Traže njihovi lideri, politički Srbi u Crnoj Gori, Srbi po zanatu, da se mijenja Ustav i da Srpska nacionalna zajednica bude konstitutivna u ovoj državi.
       Država je nastala na srpskoj tradiciji i baštini istu, na srpskom jeziku u osnovi je srpska kultura u njenoj kulturnoj matrici i tako redom.
       Pa zašto će srpska kuća u srpskoj Crnoj Gori?
       Zašto međunarodne investicije za zaštitu srpskog identiteta u državi nesumnjive srpske provenijencije?!
       Ali valjda u tom grmu leži zec. Što više galame, što više nebuloza, što više manipulacija, tenzije će se držati, izmišljen problem će opstajati kao navodno realan.
       Srpska nacionalna zajednica je i manjinska zajednica i koristi sva ustavna i zakonska prava opredijeljena za manjine.
       Ima srpski manjinski nacionalni savjet u kome se nalazi pola ovih bukača o ugroženosti srpksog naroda. Taj svjet u raspodjeli ne malih državnih sredstava uzima najveći dio kolača.
       Srbi u Crnoj Gori zahvljujući i tome imaju svoju radio televiziju, nekoliko tačnije radio stanica, svoje novine, svoja druga štampana izdanja, svoje portale, mnogo toga, nažalost programski apsolutno kontiminiranim nacionalizmom, nacionalističkim sadržajima, ksenofobijom ne rijetko su prostor i za slanje šovinističkih poruka.
       Sa druge strane hoće da su konstitutivni narod u državi đe ustavno nosilac suvereniteta nije narod nego građanin.
       Ni jedan drugi narod, pa ni dominantno crnogorski, nije ustavno konstitutivan nego su i nacionalni Crnogorci ravnopravni sa drugima kao građani Crne Gore.
       Isto je i oko jezika i oko ćirilice koja je ustavno ravnopravna sa latinicom, ali izgleda treba da je malo ravnopravnija.
       A o Srpskoj pravoslavnoj crkvi u Crnoj Gori i njenoj neravnopravnosti i njenom ugroženom položaju treba posebna priča.
       Crna Gora je konstituisana kao građanska država, država građanskog suvereniteta. Građanin je nosilac vlasti bez obzira na svoje osobine, razlike i svojstva.
       Crna Gora priznaje postojanje manjinskih nacionalnih zajednica i ustavno je u skladu sa međunarodnim dokumentima uredila njihov položaj.
       Poslednjom ustavnom revizijom iz 2007. godine, Crna Gora je, njen građanin, na demokratskom referendumu, birao između dva koncepta.
       Ponuđenog koncepta građanske Crne Gore i onog alternativnog koncepta narodne države, države konstitutivnih naroda, države narodnog suvereniteta, uostalom kao što je susjedna BiH konstituisana kao jedina država takve ustavne organizacije u Evropi i šire.
       Izbjegla je Crna Gora rizik da izabere rđavije rješenje i rješenje koje bi vodilo njenom kraju. Upravo oni koji su poraženi na referendumu, a njihovi politički nosioci su ekstremne srpske političke stranke ovih dana pokušavaju da rehabilituju tada poraženu ideju i da ponude Crnoj Gori da proba i alternativu.
       Znajući da nemaju niti mogu imati većinu da legitimnim putem kroz Ustavom predviđene procedure dovedu do ostvareivanja svog zlog nauma te strukture su i pokušale one vatrene juriše na crnogorske institucije prije dvije godine pa čak i državni udar o kome je govorio i američki potpredsjednik neskriveno prethodnih dana u Crnoj Gori.
       Udar uz pomoć ruskih bezbjednosnih snaga.
       Time bi, a to javno priznaju govoreći da im ne smeta samo vlast nego sistem, karakter sistem, način kako je Crna Gora ustavno i ukupno organizovana kada bi to porušili, revolucijom, pučem, stvorili brisan prostora da stvore svoj projekat, da ga realizuju, da ustavno oblikuju Crnu Goru sa ciljem da Crna Gora više ne bude Crna Gora već da bude u najmanju ruku od nje stvoreno ono što je stvoreno poslije ratne apokalipse u jesen 1918. godine.
       Ideološko politički performansi u izvođenju fašista dešavaju se i ovih dana. Navodno bratstvenici iz jednog sela podigli su spomen ploču svom seljaninu i iziritirali čitavu Crnu Goru.
       A ne radi se ni o kome drugome nego o čovjeku koji je ubio dvojicu, a ranio troicu poslanika Hrvatske stranke u Parlamentu Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca krajem 20. vijeka prošle godine i bio uzrokom uvođenja fašističke diktature i suspenzije parlamentarizma. Odležao je više godina u zatvoru. U drugom svjetskom ratu bio više od lojalnog četničkom pokretu. Suđen za ratne zločine.
       Ali čovjek sa interesantnom biografijom iz maldih dana. Jedan je od Crnogoraca koji iz Beograda početkom 90-tih godina prošlog vijeka džepova punih bombi krenuo za Crnu Goru na kralja i državu. Smetala mu je kraljevina, smetao mu je kralj, smetala mu je Crna Gora posebno činjenica što je samostalna.
       Osuđen je, a onda je došao rat i nastavio je da vršlja. Zamjerio se i srpskim vlastima iako je bio „viteški Srbin iz vasojevićkog plemena“ manipulcijama oko zemlje na Kosovu oko šumskih kompleka, oko srpskih manastira.
       E takav povjek je zavrijedio u 21. vijeku da mu se njegovi seljani oduže spomen ploču.
       Nijesu Vasojevići imali niti imaju one koje treba pamtiti. Ali trebalo je ciljno i to je neki tavariš naredio, možda domaći, sada gurnuti prst u oko nezavisnoj demokratskoj, tolerantnoj više vjerskoj mirnoj Crnoj Gori.
       Za sada su spomen ploču odnijeli sebi kući.
       I nije to jedino ponovo ideja da se napravi spomen obilježje nosiocu gvozdenog hitlerovog krsta zločincu i četničkom vojvodi u jednom selu blizu Berana. Prošli put su postavili postamen ali je završio u lagumu. Ovoga puta sve „civilizovano“. Organizacioni odbor, pa zahtjev Vladi Crne Gore da dozvoli podizanje spomenika uz uvjerenje da će Vlada imati razumijevanje za njihovu ideju.
































































          Redakcija Pretplata Marketing Tekstovi tekst Iz starih brojeva Mali oglasi

Designed by Ivan Markovic - XENOX