SVEDOK Internet



Broj 1150.

Poseta
5523425

Nesloga i izdaja na Kosovu pratiće dalje srpski narod kao zla kob kroz čitavu njegovu istoriju

EU na sedativima i antibioticima

Život prolazi, sećanja su večna

Belaj od Van Der Belena…

Od nas se očekuje da sami sebi odrubimo glavu


          Redakcija Pretplata Marketing Tekstovi tekst Iz starih brojeva Mali oglasi

Da se Bog prekrsti
Piše: Dr Miodrag Miško Vuković

       Tačku na I stavilo je ponašanje poslednjih dana prvih ljudi Srpske pavoslavne crkve u Crnoj Gori.
       Nastavili su sa čak i arhitektonskim prilagođavanjima vjerskih objekata pravoslavne crkve u Crnoj Gori koje su po mnogim zloupotrijebili, svojoj političkoj, najmanje vjerskoj namjeni i namjeri.
       U jednom manastiru Dajbabe u Podgorici raščinjeni pop iz Rusije bez dozvola je gradio i sagradio objekat u dvorištu manastira.
       Mitropolit SPC-a u Crnoj Gori Amfilohije je sa sveštenstvom još jednom krenuo da zloupotrijebi objekat koji nije samo vjerski nego je objekat visoke državne kulturne vrijednosti. Prema tim objektima se treba po posebnom zakonu obazrivo ponašati.
       Krenuo je da drži vjersku službu na temeljima hrišćanskog, dakle ne samo pravoslavnog, hrama u svetom za kulturu Crne Gore izuzetno značajnom gradu Svaču.
       Obavio je službu ispred ostataka manastira, a moglo je doći do krupnih nesporazuma.
       SPC nastavlja nezaustavljivo da rehabilituje sve anti crnogorsko. Prije neki dan u jednom objektu ove crkve održan je parastos carskoj porodici Romanov iz Rusije, ništa slučajno, i „usput“ đeneralu Draži Mihailoviću koga ne treba posebno predstavljati.
       Ratnom zločincu koji se u reviziji istorije i njenom novom SPC čitanju proglašava antifašistom održan je pomen. Ako ništa drugo bio je vođa projekta „velike Srbije“ projekta koji ne priznaje postojanje ni Crne Gore, ni crnogorske nacije, ni crnogorskih kulturnih, istorijskih, obrazovnih ljudskih državnih vrijednosti, ni crnogorskog jezika ničega crnogorskog.
       I to sve u danima julskih praznika, u svetom julu mjesecu, najznačajnijem mjesecu za dominantno anti fašističkoj i demokratskoj Crnoj Gori.
       Istog dana kada je u Nikšiću otvoren spomenik crnogorskog i evropskog CE GE VARE, narodnog heroja Ljuba Ćupića, mladog pravnika koga su četnici uhapsili svezanog proveli nikšićkim ulicama i strijeljali na zaprepašćenje čak i tadašnjih italijanskih okupatora, SPC u Crnoj Gori nastavlja po svome.
       Vlada je javno saopštila vrhovnicima SPC - NO PASARAN. Svi u Crnoj Gori znaju da se nešto krupno valja u susret crnogorskoj političkoj jeseni.
       I iskreno rečeno zebu šta ova družina koja juriša na sve crnogorsko sprema u povodu 100 godina od „čuvene velike srpske narodne skupštine“ iz 1918. godine, kojom je ogromnim manipulacijama poništena država Crna Gora i sve crnogorsko i nečuvenim terorom srpske vojske Crna Gora zapamtila bratske učinke onih čija crkva kao njihova nacionalna crkva ordinira svih prethodnih godina na, po mnogima, profašistički način Crnom Gorom. No, Crna Gora je izdržala i teže izazove.
      
       Skrnavljenje „mrtvog grada“ Svača
      
       Stari, praistorijski grad Šas ili Svač se nalazi na vrhu brežuljka (85m) koje se pruža sjeverno od Šakog jezera, i ima pogled na cijelo područje oko delte Bojane.
       Najranije otkriveni ostaci govore da je prvo naselje u Svaču formirano u četvrtom stoljeću prije nove ere, odnosno da su ga osnovali Iliri iz plemena Labeati, koji su živjeli oko Skadarskog jezera.
       Nova faza njegove gradnje vezuje se za šesti vijek nove ere, a završava polovinom sedmog, kada grad strada u najezdi Avara.
       U vrijeme kada je kroz njega prolazio stari put Olcinijum-Svacijum-Skodra, Svač je smatran za centar oblasti Ana e Malit. Svač je dostigao vrhunac svog razvoja u srednjovjekovnom periodu, iako je nekoliko puta bio okupiran od različitih osvajača.
       Tada je postao episkopski grad, a po veličini, bio je veći nego Kotor u tom periodu.
       Srpski vladar Stefan Nemanja je 1183. godine osvojio Svač i kao sve gradove na Primorju “slavu njegovu pretvorio u pustoš i pepeo”, 1242. godine su to učinili Mongoli, i na kraju, 1571. godine, osmanska vojska ga je takođe znatno devastirala.
       Na ovom prostoru je početkom 17. vijeka još živjelo oko 700 ljudi.
       Svač je, po legendi, imao crkava koliko i godina dana. Istina je, međutim, da je ovdje pronađeno
       samo petnaestak ostataka srednjovjekovnih crkava, od kojih su dvije, iako uništene, monumentalne. Crkva Svetog Jovana je nastala krajem XIII vijeka unutar tvrđave.
       Druga crkva, Sveta Marija je sagrađena u XIV vijeku izvan tvrđave, prema sjevero-istoku. Bila je duga 16,6 m, široka 7,1 m i izgrađena je u gotskom stilu.
       Uzimajući u obzir drugačiji stil gradnje, naučnici vjeruju da je ona ustvari bila manastir.
       Sve crkve u Svaču su bile ukrašene arhitektonskom dekoracijom.
       Poput drugih srednjovjekovnih gradova, Skadra, Ulcinja i Drištija, Svač je kovao sopstveni metalni novac sa natpisom „sovacii civitas”. Ovaj novac je od posebnog značaja, jer pokazuje kako je taj grad izgledao u renesansnom stilu, sa zgradama na tri sprata, kolonadama i kulama.
       Danas Svač spada u kategoriju najpoznatijih „mrtvih gradova” na istočnoj obali Jadrana i predstavlja neiscrpno vrelo za arheologe i istoričare.






































































          Redakcija Pretplata Marketing Tekstovi tekst Iz starih brojeva Mali oglasi

Designed by Ivan Markovic - XENOX