SVEDOK Internet



Broj 1150.

Poseta
5523252

Nesloga i izdaja na Kosovu pratiće dalje srpski narod kao zla kob kroz čitavu njegovu istoriju

EU na sedativima i antibioticima

Život prolazi, sećanja su večna

Belaj od Van Der Belena…

Od nas se očekuje da sami sebi odrubimo glavu


          Redakcija Pretplata Marketing Tekstovi tekst Iz starih brojeva Mali oglasi

Anticrnogorska ujdurma

       (Dr Miodrag Miško Vuković, poslanik DPS u Skupštini Crne Gore, o izveštaju Naprednog kluba iz Beograda o položaju Srba u Crnoj Gori – KONTINUITET – DISKONUITETA (Svedok, 1135-1146, 7. avgust 2018)
      
       ****
      
       Izvjesna grupa imenovana Naprednim klubom ima svog lidera (Istoričar, dr, Cedomor Antić, primedba redakcije Svedok) koji već neđeljama, mjesecima i godinama preko svojih ostrašćenih patriotsko šovinističkh kolumni u dnevniku „Dan“ napada državu Crnu Goru njene legitimne institucije, njene zvanične politike.
       Sve to i ono ostalo crnogorsko, građansko i demokratsko smeta ovom borcu za svete srspske stvari tako da ne predstaje da sa stranica „Dana“, onomad i u „Svjedoku“) da poziva na krstaški rat protiv kriminalnog režima i još kriminalnije državne strukture, na juriš na institucije države Crne Gore, da bi sada ljudi ozbiljno se zapitali da li je on znao i svi kao što je on koji su slične stvari radili i rade pokušavajući da nanesu štetu Crnoj Gori da rade za interese zapadnih antisrpskih struktura - u ovom slučaju potvrđeno od vođa Srpske kuće u Crnoj Gori - prije svega za Soroša i njegove političke antisrpske ambicije.
       Da li će on odgovarati za ono što je radio u ovom listu, jer kao visokom intelekturalcu pozicioniranom u značajnoj kulturnoj instituciji u Srbiji ne može pomoći odgovor na pitanje zašto je to radio - tipa nijesam znao?!
       Njega - srpskog patriotu - neznanje, neupućenost, neobaviještenost, ne oslobađa odgovornosti, ali to važi i za one koji znaju šta je odgovornost.
       On je u jednom pamfletu, manifestu o položaju Srba u Crnoj Gori kao vlastitom doprinosu opšte patriotskoj ujdurmi protiv ove države i njene građansko demokratske strukture i orijentacije poređao „dokaze“.
       Pored ostalih nebuloza saopštio je da je očigledan antisrpski gest to što na slobodnim i demokratskim izborima, na lokalnim i predsjedničkim, njegovi favoriti, prije svega iz tzv. DF-a, nijesu uspjeli.
       Nije rekao, istina, ono što ga boli da tzv. DF kao iskonski predstavnik zloupotrijebljenih i izmanipulisanih Srba voljom građana Crne Gore i srpske orijentacije koji se ne daju više varati i manipulisati nije uspio ući ni u opštinske parlamentarne strukture, a da ne govorimo o karikaturalnoj politici kandidovanja i podrške njihovog kandidata za predsjednika Crne Gore i kompromitujućem rezultatu koji je postigao.
       Njegov stav da aktuelna za Srbe neprihvatljiva crnogorska državna politika promoviše „novu (crnogorsku) naciju“, a u ovom trenutku po nacionalnoj strukturi stanovništva u ovoj državi većinska nacionalna zajednica su upravo crnogorski sa preko 46 odsto učešća, a drugi Srbi sa 28,9 procenata participacije, govori šta ga svrbi.
       Njega, i sve ostale srpske šoviniste i ksnenofobe.
       Ali tu mu, sugestijama i demantima, sa bilo koje strane nema pomoći.
       Sve je uvezano, sve je sinhornizovano u to niko nikoga ne treba da ubjeđuje.
       Lideri tzv. DF-a više u Parlamentu ne insistiraju na konstitutivnosti srpskog naroda u ovoj državi, ne traže nacionalnu federalizaciju Crne Gore, prihvatili su da participiraju u Nacionalnom savjetu srpske manjinske nacionalne zajednice, ali nijesu napustili glavni cilj vlastitog postojanja i djelovanja.
       Crnu Goru moraju rehabilitovati kao srpsku zemlju sa temeljnom srpskom duhovnom, vjerskom i drugom vertikalom pri tom boreći se protiv svega građanskog i crnogorskog demokratski emancipovanog, a koje opasno prijeti da definitivno na marginu pošalje, u ropotarnicu istorije, sve jahače apokalipske, nacionalističke, šovinističke, neofašističke u dobroj mjeri koji su ponovo opasno u svojim sedlima.
       Da je stvar ozbiljnija nego što se želi postići bestijalnom manipulacijom o navodno ugroženom položaju srpskog naroda u Crnoj Gori, koji je „gori“ nego što je bio položaj Srba u Pavelićevoj NDH, govori i priznanje jednog od srpskih sagovornika iz Crne Gore sa zvaničnicima Srbije.
       Razgovarali su, kaže on, o platnom prometu između dvije zemlje (valjda o tome se razgovara u institucijama država i o tome pregovaraju legitimni državni predstavnici Srbije i Crne Gore, a ne politički zgubidani) o narednom popisu stanovništva, a naredni će biti 2021. godine, (što govori da je popis ne statistička i redovna klasična administrativna državna aktivnost već pitanje vanredno visoke političke težine toliko značajno za nacionalni položaj u ovom slučaju srpske nacionalne manjine da ništa ne treba već sada prepustiti slučaju već se dobrano pripremiti za naredni popis i na njemu odbraniti (!?) srpske nacionalne interese), o prikupljanju potpisa za održavanje referenduma o poništavanju priznanja države Kosovo, (u situaciji kada isti taj državni vrh Srbije najavom o razgraničenju sa svojom, u papirima i u verbalnom iskazu, nesumnjivom južnom pokrajinom želi da utvrdi krajnje granice i registruje šta je čije).
       Ne treba pri svemu ovome zaboraviti i neprihvatljive stavove visokih zvaničnika Srbije.
       Potpredsjednik Vlade i ministar spoljnih poslova pamćen je u Crnoj Gori kao ne toliko portparol politike despota sa Dedinja početkom 90-tih koji je žestoko koštao samu Srbiju i Srbe, već kao član državne delegacije Srbije u Savjetu Evrope koji se patriotski, srpski, na čistom ruskom jeziku obrušio na Crnu Goru histerišući nad rezultatima demokratskog referenduma i većinske odluke građana Crne Gore da obnove državnost svojoj državi, u čemu je bio usamljen kada je delegacija Srbije bila u pitanju.
       Nastavio je svojim patriotsko folklornim jezikom da vrijeđa Crnu Goru kao kada je poslije toga, želeći valjda da uvrijedi Crnu Goru i Crnogorce, rekao na jednoj nacionalnoj srpskoj telviziji, iziritiran crnogorskim demokratskim razvojnim uspjesima, „koja Crna Gora, oni da nijesu imali gusle i par Turaka ne bi imali nikakvu istoriju i za njih se ne bi znalo“. I ovih dana prednjači u nekontrolisanom saopštavanju najtežih riječi punih uvreda na račun Crne Gore.
       Njemu uz lakat ide i ministar vojni Srbije, koji valjda da bi uvrijedio i omalovažio Crnu Goru zajednički stav premijera Crne Gore i njemačke Kancelarke o potrebi očuvanja granica na Balkanu, podrugljivo komentariše.
       U srpskim medijima tek prava histerija. Međutim, mnogi upozoravaju da tek slijedi sa te strane ono „pravo“ kada je juriš i udar na Crnu Goru u pitanju.
       Sve u svemu anticrnogorska ujdurma koja dolazi od patriotskih snaga svih boja posebno iz Beograda snažno podržana u Crnoj Gori spremnih „ugroženih Srba“ pokazuje da se radi o istom sadržaju, onom od juče, iz 1918, iz 1948, iz 1997, iz 2006, samo je savremeno pakovanje.
       Po stavovima lidera Naprednog kluba, političkih Srba iz Crne Gore, vlasnika i rukovodilaca medijskih, kulturnih, naučnih srpskih institucija, bilo onih iza kojih stoji Soroš ili neko drugi, a koje su sve u naporu da se zaustavi ugrožavanje položaja srpskog naroda u Crnoj Gori Srba nema niđe u ovoj državi.
       Nema ih u administraciji, nema ih u foteljama vlasti. Sve krupan i nepobitan dokaz agresije na njih.
       Zaboravljaju pri tom, ako ništa drugo, ako ne vjeruju demokratskim, građanskim instutcijama Crne Gore nastalim na onom zavjetu pravih crnogorskih predaka, da nije važno ko ide u koju crkvu i da nije važno ko se kako krsti, onda u istinu da su Herceg Novi, Budva, Kotor, Berane, Plužine gradovi u sastavu Crne Gore.
       U njima su političke vladajuće strukture sačinjene isključivo ili većinom od predstavnika srpskih nacionalnih partija. Predsjednici opština u tim gradovima su Srbi po vlastitom opredjeljenju, njihovi saradnici iste nacionalne orijentacije iako to nije uslov ni na izborima ni u funkcionisanju ni lokalne ni državne vlasti. Uslov je ubjedljivost, kompetentnost, prihvatljivost za sve građane koji o njima odlučuju.
       U tim gradovima ne rijetko u stolici prvog čovjeka sjede protiv Ustava i zakona Crne Gore i državljani Srbije. I nikom ništa. Ali je zato u tim gradovima nema crnogorske zastave, ne intonira se crnogorska himna kada je to potrebno raditi ignoriše se sve crnogorsko.
       Ti gradovi su vođeni onim politikama koje su promotori interesa i ciljeva i Naprednog kluba i mnogih njemu sličnih. Pa Crna Gora ipak funkcioniše i to ne bilo kako. I dalje je većina u zajednici svjesna da su pratioci većinskog napora Crne Gore da se uključi u demokratski svijet i da funkcioniše na demokratskim vrijednostima i standardima i oni iz manjeg dijela Crne Gore koji se daju politički organizovati, i manipulacijom „povesti u četnike, a 1944. je“, za rehabilitaciju propalih državnih projekata, velike Srbije prije svega, potrošenih ideologija.
       Ali to su crnogorski građani i većinska demokratska Crna Gora treba da im pomogne da se oslobode i definitivno svojih zabluda da se može mimo svijeta, svjesna da se pojedinci najteže oslobađaju vlastitih zabluda.
       Ugrožen je srpski jezik, galame ovi jahači apokalipse. Ovih dana u Srbiji uz žestoke kritike intelektualne javnosti same Srbije pojačavanje zakonske „zaštite“ ćirilice kao jedinog oficijelnog pisma ovog jezika.
       Opravdanje, prije svega zbog agresije i agresivnog nastupa latinici.
       U Crnoj Gori u služebenoj upotrebi crnogorski jezik ijekavsnog izgovora, a službena pisma ravnopravno i ćirilica i latinica. Crnogorski jezik standardizovan kao jotovana i nejotovana varijanta.
       Riječju, srpski jezik koji je službenoj upotrebi uz ostala tri jezika u Crnoj Gori je u stvari crnogorski nejotovani jezik ijekavskog izgovora. Manipulacije o ugroženosti srpskog jezika ne samo da su sračunate da bi se spriječila afimracija crnogorskog kao državnog jezika već da bi se, bojati se toga, ponovo podigla halabuka nacionalistička koja je u bosanskoj drami u područjima naseljenim pretežno pravoslavnim življem insistirala da se i jezičkim korekcijama taj dio regiona približi matici.
       I to kako na način što je sve ijekavsko tretirano kao ne srpsko. Pa su se ljudi šegačili zbog napora nekih patriotskih jezičkih čistunaca iz tih vremena da naćeraju i babe da pređu na čistu ekavštinu, pa tako i svog decenijskog životnog saputnika da oslovljavaju ne više sa đede nego deda, i slične blasfemije.
       Ali kada su se suočili sa pristajanjem jezičkih nacionalista sa druge strane da im srpski jezičke patriote dobrovoljno predaju u vlasništvo svo kulturno blago, književnu i ukupnu umjetničku baštinu i mnogo toga drugog, stvorenog na zajedničkom tada jeziku ijekavsnog izgovora „bez pare i dinara“, osvijestili su se i odustali od te patriotske blasfemije.
       I ovi će koji su započeli ovu uslovno novu kvazi patriotsku ujdurmu brzo odustati u susretu sa neminovnim. Ovi drugi, a njih je većina, demokratska Crna Gora prije svega, samo strpljivošću blagovremenim zakonitim reagovanjem i nepokolebljivošću u osvajanju novih demokratskih vrijednosti i standarda za sve svoje građane, izaći će kao pobjednik i iz ove nametnute nacionalističke ujdurme.

Pravoslavni pop - menadžer
       Piše: Dr Miodrag Vuković
      
       Proizvođači i ranijeg čistog viška istorije u regionu ne patišu. Rade punom parom...U problemu svi na ovom području. U problemima voljnim i nevoljnim, očekivanim i neočekivanim, potrebnim i onim bez kojih se i te kako moglo i trebalo. Redom.
       Turska je u velikim problemima. Konflikt sa SAD-om ali i sa mnogim drugim zapadnim zemljama rađa velike probleme u ovoj velikoj zemlji. A tek su promijenili politički sistem iz parlamentarnog prešli u predsjednički sistem.
       Makedonija pred demokratskim referendumom kojim građani ove države treba da potvrde ispravnost odluke aktuelne političke i državne većine. Ne ide sve kako treba tako da je evropska i evroatlantska budućnost Makedonije još pod velikim znakom pitanja.
       U Bosni i Hercegovini, njihovi istočni susjedi bi rekli, „na Zapadu ništa novo“. I tamo se spremaju izbori za kolektivnog šefa države. I pitanje svih pitanja, da li će predsjednik jednog entiteta biti kandidat za člana kolektivnog državnog rukovodstva ove nefunkcionalne države ispred upravo tog entiteta.
       Ako tako bude onda će politička paranoja koja vlada ovom zajednicom doživjeti svoj vrhunac. Jedan od ravnopravnih, a njih su troica, može postati onaj koji je svih prethodnih godina udarnički radio na kompromitaciji same ideje da BiH može da funkcioniše kao iole ozbiljna država u sadašnjim ustavnim, pravnim i političkim gabaritima.
       U Hrvatskoj nešto slično.
       U Albaniji ogromne tenzije između vlasti i opozicije. A tek problemi sa kriminalom, posebno sa proizvodnjom i ilegalnim prometom droge.
       Srbija pitanje za sebe i problem za sebe.
       Blokada više nego očigledna u pregovorima sa Kosovom. Ućutala je nešto i međunarodna zajednica kao medijator tih pregovora. Svi nešto čekaju.
       A čekaju ono što je u državi Srbiji njeno najuže rukovodstvo, prije svega njen aktuelni predsjednik praćen svojom, politički do kraja lojalnom vladom, obećao.
       Svoj stav, svoje mišljenje, svoju sugestiju kako treba riješiti decenijama trajući kosovski mrtvi čvor. I rekao je da Srbija treba konačno da insistira na rješenju koje će na njenoj južnoj granici obezbijediti uslove da država zna šta je njeno, koja je njena stvarna i suverena granična linije.
       Da li se radi o razgraničenju, razmjeni teritorija po nacionalnom ključu, ili, retorički očigledno po nekoj trećoj namjeri i političkoj i državnoj manipulaciji teško je u ovom trenutku zasigurno reći.
       Do tada su mnogi ako ne i svi vidljivo suzdržani. Niko neće da se zalijeće.
       Srbija očigledno ponovo žestoko konfrontirana. I unutar sebe i sa susjedima. U Srbiji „predsjedničko blok“ u velikoj ofanzivi. predsjednik i svi njegovi, Vlada i svi njeni, mediji, nezavisna udruženja, dio civilnog i građanskog društva, na jednoj strani, opozicija skoro u cjelini i drugi dio medija i civilnog sektora na drugoj.
       Počinje da vri ponovo u kotlu gdje se krčkaju „patriote i izdajnici“, postaje sve užarenija atmosfera u dijalogu spasilaca i izdajnika.
       Zvanična politika Srbije sve je očiglednije gura koncept definitivnog razgraničenja sa Kosovom ove države. Sa jedne strane time „priznaje Kosovo“ jer kako bi se neko ozbiljan prihvatao takvog posla, crtanja granice i to definitivne sa nekim ko nije, makar statusno, u istoj poziciji, ko nije država?
       Promjena granica koja je sve češće u javnom diskursu u praktičnom smislu znači da Srbija ne samo da priznaje nesumnjivo da nema nikakav suverenitet za sada nad „svojom južnom pokrajinom“ i da crtanjem granice sa Kosovom u stvari dobija, ili ima namjeru da dobije ono što u ovom trenutku, priznaje i ona, nije dio njenoj državnog i teritorijalnog suvereniteta.
       Mnoga kola su već odmotavana na teritoriji Crne Gore, a da ih ona nije ni željela ni tražila ali se sa pogubnim posledicama njihovog trajanja na svojoj teritoriji morala boriti i izboriti.
       Ponovo problem „sa položajem Srba u Crnoj Gori“. Počelo je sa „iznenadnom„ posjetom Patrijarha SPC Crnogorsko primorskoj pitropoliji SPC u Crnoj Gori. Posjeta ne bi bila sporna da pomenuti duhovnik ove vjerske organizacije nije izgovorio riječi koje i danas teško odzvanjaju crnogorskim prostorima.
       Rekao čovjek da je položaj pripadnika Srpske nacionalne zajednice u Crnoj Gori, a posebno položaj SPC i njenog vjerujućeg naroda u ovoj državi gori nego što je bio njihov položaj, ni manje ni više, u ustaškoj Hrvatskoj, u Pavelićevoj NDH, pod četvorogodišnjim fašističkim režimom ove političke i ljudske bande?!
       Reče i osta živ.
       Mnogi su pokušali pošto su se prekrstili začuđeni dubinom infantilnosti ovog stava, da izrečeno pravdaju činjenicom da čovjek ne zna što radi, a radi ono što jedino zna, a što je prije svega dovoljno kompromitantno za one na čijem je čelu i one u čije ime uz njihovu saglasnost iskazuje takve nebuloze.
       Ali sve je postalo jasnije kada se uzme kontekst u kome je ova bestijalna izjava saopštena.
       Dogodio se istog dana kada je otvoren spomenik narodnom heroju koga su ubile četničke ubice, spomenik, „heroj na korzu“, na dan kada su u SPC organizovali parastos ruskoj carskoj porodici, ali i istovremeno i četničkom komandantu čuvenom đeneralu.
       Ono ostalo što je izrekao tom prilikom dalo je pravo mnogim da ga označe kao „pravoslavnog popa – menadžera“ koji nije dostojan ni po čemu da sjedi na tronu gdje je sjedio uzvišeni patrijarh Pavle prije njega. Gospodin Irinej Gavrilović je tom prilikom učinio cjelovitom svoju izjavu, a time i lako čitljivom svoju namjeru.
       Rekao je: „vrlo rado ću demantovati to što sam rekao, bilo je to, istina, malo strože nego što bi to bilo normalno, ali ću vrlo rado demantovati kada dobijem obećanje da oni neće više prijetiti da će crkvi oduzeti imanja u Crnoj Gori... onda ću povući i demantovati, do tada, ostajem pri svojoj izjavi!?“
       Znači, najkraće, sve to što je rekao nije tačno, on će to povući, demantovati, samo ako imanja ostanu njegovoj crkvi u Crnoj Gori. Ako mu ostane imovina više Srbi neće biti ugroženi, a Crna Gora neće sa njegove strane i od njegovih istomišljenika biti upoređivana sa NDH.
       Cista trgovina od pravoslavnog popa menadžera.
       Nije slučajno srpski patrijarh tih dana izgovorio ove blasfemije. Trebalo je sve su prilike uzavrelu atmosferu sa prije svega političke i državne scene Srbije prenijeti na okolne zemlje i u tom cilju iskoristiti one koji su spremni da se još jednom podvrgnu naiconalističkoj i šovinističkoj manipulaciji iz matične zemlje kako kažu.
       Ponašanje Klera SPC-a, govori o velikom strahu od najavljenog Zakona o vjerskim slobodama pa samim tim i položaju vjerskih zajednica koji je na javnoj raspravi, a kojim se zamjenjuje stari zakon iz 1977. godine, i što je važnije uvodi red u ovoj značajnoj oblasti.
       Manipulišu, podmeću, vrijeđaju samo da bi ostvarili svoj cilj, da bi opstali kao strano tijelo u crnogorskoj društvenoj zajednici, kao subjekt koji se više bavi politikom nego vjerom, koji zloupotrebljava, a posebno koji koristi enormna materijalna sredstva i objekte i zgrće ogromne pare o čemu ne postoji nikakva ni elementarna evidencija u državi, a o korektnom odnosu prema obavezama prema zajednici da se i ne govori.
       Ide se logikom zašto bi se oni registrovali i zašto bi dozvolili da na zakonit način budu utvrđena imovinska prava na objektima koja SPC koristi bolje rečeno zloupotrebljava, kada im sadašnje stanje apsolutno odgovara.
       Zašto bi se pristalo da se kao u svim normalnim zemljama pa i u matičnoj zemlji Srbiji zna vlasnički status objekata koja koristi i od njih ubira velika materijalna sredstva SPC, zašto bi se strani državljani koji obavljaju vjrske službe u hramovima koji su faktički u posjedu SPC u Crnoj Gori na bilo koji način registrovali kod nadležnih organa kao strani državljani sa odgovarajućim boravkom, legalizovanim dakle, u Crnoj Gori.
       Misle da se može kao u godinama ranije na primjer kada je u pitanju turistička privreda. Žele da nastave sa politikom koja je do skora bila dominantna, kada su radnici na privremenom radu u Crnoj Gori u toku turističke sezone, bili u pitanju.
       Takve politike više nema. Država uvodi red. Njih je oko 15.000 u ovoj godini, najveći broj normalno iz Srbije, koji obavljaju poslove potrebne turističkoj privredi. Do sada nijesu ni prijavljeni ni registrovani, ostvarivali su prihod u koji su uvid imale samo njihove gazde i niko drugi.
       Sada je sve drugačije kod svih samo ne kod SPC-a. Iako je to kompromitantno i za samu SPC, lukrativni dio takvog nažalost višedecenijskog ponašanja ove institucije prevazilazi svu podrazumijevajuću odgovornost koja se očekuje od ovako važnog i značajnog subjekta prema domicilnoj državi.
      
       * * * * *
      
       Aktulena vlast u Srbiji, rečeno je već, opasno je podijelila Srbiju. Ali da bi teret konfrontacije prenio i na šire prostore, aktuelni državni vrh je ponovo iskoristio „svoje iz Crne Gore“ da predmet pažnje preseli malo i van „Beogradskog pašaluka“.






































































          Redakcija Pretplata Marketing Tekstovi tekst Iz starih brojeva Mali oglasi

Designed by Ivan Markovic - XENOX