SVEDOK Internet



Broj 1156.

Poseta
5561132

Kada ovi odu sa vlasti, u zatvore će dolaziti narod kao na ekskurziju, da ih gleda sve na jednom mestu

Nije Vučić kriv, mi smo…

Poraz jahača apokalipse

Đukanović od Crne Gore pravi talibansku državu

Benzinska pumpa koja je u doba sankcija postala supermarket!


          Redakcija Pretplata Marketing Tekstovi tekst Iz starih brojeva Mali oglasi

Dvostruka igra Carigrada u vezi sa priznavanjem „Ukrajinske pravoslavne crkve“
Da li Zapad preko Ukrajine nišani crkve u Crnoj Gori i Makedoniji?
Piše: Milan Dinić

       Odluka Patrijaršije u Carigradu, kao prve i glavne pravoslavne patrijaršije na svetu, da prizna autokefalnost kanonski nepriznatoj Ukrajinskoj pravoslavnoj crkvi ne samo da je poremetilo odnose Ruske pravoslavne crkve sa Carigradskom Patrijatšijom, već preti da duboko poremeti odnose unutar pravoslavnog sveta.
       Ruska pravoslavna crkva obratila se sestrinskim pravoslavnim crkvama tražeći podršku, mada za sada nije naišla na odobravajuću reakciju iz Grčke i Bugarske.
       Za razliku od rimokatoličke crkve koja ima jedinstven centar u Rimu, ili protestantskih crkava koje su formirane na principu verske tolerancije i inkluzije različitih verskih pogleda, pravoslavne crkve su nacionalne.
       Tako imamo srpsku, grčku, bugarsku, rusku, gruzijsku, jermensku, kiparsku… Posledica ovoga bila je da su kroz istoriju pravoslavne crkve u ovim zemljama bile neretko tešnje vezane za državnu vlast nego za Carigrad. Sa druge strane, one su imale važnu ulogu u očuvanju nacionalnog identiteta i kulture pravoslavnih naroda, što je doprinelo da izgrade poseban autoritet koji im daje samostalnost u odnosu na državu. To se vidi i danas kako u Srbiji, tako i u drugim pravoslavnim zemljama, gde je Crkva uglavnom na linijama države, gde nema autoritet kao recimo katoličko sveštenstvo u Hrvatskoj ili Poljskoj koje mobiliše javnost i državi diktira politiku po verski važnim pitanjima, ali ima dovoljno snage da pruža otpor.
       Međutim, iznenadna odluka Carigradske patrijaršije, da u jeku sukoba u Ukrajini podrži samostalnu Ukrajinsku pravoslavnu crkvu ne može a da ne izazove sumnju zbog tajminga. Štaviše, sama činjenica da je američki Stejt department izrazio podršku nastojanjima Ukrajinske pravoslavne crkve da se legitimiše, što je prvi put da je američka vlada javno podržala neku versku struju u svetu i umešala se u verska pitanja, znak je da je u pozadini možda daleko dublja politička igra, čiji je inicijator navodno aktuelni ukrajinski predsednik Petro Porošenko.
       Ova igra, međutim, može imati daleko dublje posledice pre svega na Balkanu, zbog dugo godina prisutnog nastojanja da se formiraju nacionalne pravoslavne crkve u Makedoniji i Crnoj Gori (one su već formirane ali su nepriznate).
       Ukoliko se ispostavi – a ispostavlja se – da u osnovi svega stoji američki politički pritisak, i ako se ima u vidu da su političke ambicije prema Ukrajini slične američkim ambicijama prema Makedoniji i Crnoj Gori, postoje razlozi za brigu šta može dalje da se desi na Balkanu i da li je parcelisanje pravoslavnog identiteta novo oruđe Vašingtona.












































































          Redakcija Pretplata Marketing Tekstovi tekst Iz starih brojeva Mali oglasi

Designed by Ivan Markovic - XENOX