SVEDOK Internet



Broj 1172.

Poseta
5663417

Dokle će SANU nastaviti da srlja u mračni bezdan?!

Kosta Čavoški: Nije teško zaključiti da Časlav Ocić više nije kadar da razlikuje dobro i zlo i moralno
Časlav Ocić: Ljudi na koje akademik Čavoški odapinje svoje fatve, odavno su prema toj („crnomagijskoj“) aktivnosti bacanja čini, postali – ravnodušni

Za sedam godina plata realno skočila za 1,38 evra

NAPREDNJACKI DISIDENT RADOŠ LJUŠIĆ

Jasenovac je bio imperija zla u kojoj su dželati uživali u ubijanju žrtava


          Redakcija Pretplata Marketing Tekstovi tekst Iz starih brojeva Mali oglasi

PODGORIČKA SKUPŠTINA - Da li je Crna Gora 1918. oslobođena ili okupirana: KAPITULACIJA HRABRE CRNOGORSKE VOJSKE 1916. GODINE
Papir trpi sve, a istorija samo činjenice
Piše: Petar Milatović - Beč

       Poslednjih 20 godina često slušamo i čitamo u „Montenegru“, najčešće raspamećene nebuloze - da je „Srbija okupirala Crnu Goru 1918. godine“.
       Novokomponovani crnogorski istoričari, analitičari i predstavnici vlasti, znaju, da „to nije to“, ali se histerija protiv Srba i Srbije nastavlja...
       Ipak, istine radi, trebalo bi se suočiti sa neoborivim istorijskim činjenicama...
       * Na Cetinju je 25. januara 1916. godine junačka crnogorska vojska hrabro je potpisala bezuslovnu kapitulaciju pred Austro-ugarskom vojskom.
       To, prevedeno znači da od 25. januara 1916. godine do okončanja Prvog svetskog rata 11. novembra 1918. godine Crna Gora praktično nije postojala kao državno-pravna tvorevina, dakle ni kao Kraljevina Crna Gora, iako Kralj Nikola Petrović Njegoš nije potpisao kapitulaciju, već su to u ime crnogorske vojske i države uradili brigadir Jovo Bećir i komandir Petar Lompar.
       Prema tome ništavne su nebulozne tvrdnje onih koji govore i pišu da je Srbija 1918. godine okupirala Crnu Goru, jer je Srbija oslobodila Crnu Goru i izbavila je iz Austro-ugarskog ropstva u koje je Crna Gora svojom kapitulacijom upala 25. januara 1916. godine!
       Suočimio se sa još nekim istorijskim činjenicamna uoči kapitulacije.
       Na dan 14. januara, kralj Nikola i vlada su poslali austrijskoj vladi notu sledeće sadržine:
       ‘’Kraljevska crnogorska vlada traži od austrijske vlade da sa Crnom Gorom zaključi mir. Ona moli carsko – kraljevsku vladu, da označi svoje delegate, kao i mesto, dan i čas njihova sastanka sa crnogorskim delegatima. Crnogorska vlada moli austrougarsku vladu da izda naredbu o obustavi neprijateljstava kako bi crnogorska vlada takvu naredbu mogla dati i svojim trupama. Crnogorska vlada moli komandanta da učini da Nj.V. Caru i kralju bude poslata depeša Nj.V. kralja Crne Gore. Ovu depešu predaće nam naši parlamentarci gg –major Ljumović i poručnik Popović. U isto vreme molimo komandanta da dopusti našim parlamentarima da mogu očekivati u njegovom logoru odgovor carsko – kraljevske vlade’’.
       Zajedno sa ovom notom Kralj Nikola Petrović poslao je telegram caru Franji Josifu:
       ‘’... Pošto su vaše trupe danas zauzele prestonicu crnogorska vlada našla se u nuždi da se obrati carsko – kraljevskoj vladi da bi dobila prekid neprijateljstava i mir sa državama vašeg Veličanstva, moleći Vas da se zauzmete za častan mir dosledan ugleda jednog naroda koji je nekad uživao Vaše blagostanje, Vaše uvažavanje i Vašu simpatiju. Vaše plemenito i viteško srce, nadam se, neće nam naneti poniženje koje ne zaslužujemo’’.
       21 januara 1916. godine načelnik štaba crnogorske vojske, serdar Janko Vukotić, koji je posle Pešićevog odlaska preuzeo komandu, izdao je naredbu celokupnoj crnogorskoj vojsci:
       ‘’Danas u dva sata popodne dobio sam akt od g. Ministra vojnog, koji glasi: Pošto je Nj.V. kralj Gospodar odsutan iz zemlje, to je Kraljevska vlada riješila da se vojska raziđe sa položaja te prema tome vojska i ne postoji već samo narod’’.
       Cetiri dana posle praktičnog polaganja oružja usledila je zvanična kapitulacija Crne Gore 25. januara 1916. godine.
       Tako je junačka crnogorska vojska prvi put u svojoj istoriji hrabro kapitulirala.
       ŠTA JE BILA CRNA GORA OD 1914. DO 1918. GODINE?
       Boka Kotorska nije bila u sastavu Crne Gore sve do 1945. godine, a na velikoj Narodnoj skupštini srpskog naroda u Crnoj Gori koja se zove „Podgoričkom“ učestvovali su predstavnici sa teritorija unutar granica ondašnje Crne Gore iz 1914. godine.
       Crna Gora je posle Berlinskog kongresa i u toku Prvog svetskog rata, dakle do 1918. godine obuhvatala: Cetinje, Bar, Ulcinj, Podgoricu, Danilovgrad, Nikšić, Plužine Pljevlja, Žabljak, Šavnik, Kolašin, Mojkovac, Bijelo Polje, Berane, Andrijevicu, Plav Rožaje, Istok, Peć, Dečane,Đakovicu.
       Dakle, cela Metohija je posle 1912. godine bila u sastavu Crne Gore, a Metohiju od Crne Gore otela je komunistička vlast 1945. godine i donela „Zakon o zabrani povratka Srba i Crnogoraca na Kosovo i Metohiju“, a taj zakon je potpisao Titov ministar unutrašnjih poslova raspop Vlada Zečević (1903-1970), pravoslavni sveštenik koji je izneverio Dražu Mihailovića i svoje četničke saborce, zamenivši tokom Drugog svetskog rata svešteničku mantiju partizanskom uniformom, bio je većnik Drugog zasedanja AVNOJ-a i prvi ministar policije u „Demokratskoj državi Jugoslaviji“ Josipa Broza, zvanoj FNRJ.
       Kao što se vidi na priloženoj nemačkoj karti, Boka Kotorska sa: Kotorom, Tivtom, Paštrovićima, Grbljem, Kamenarima, Lepetanima, Đenovićima, Kumborom, Zelenikom, Herceg Novim i Igalom, nije bila u sastavu Crne Gore već Austrougarske i akt kapitulacije koju je potpisala Crna Gora 25. januara 1916. godine, nikako se ne odnosi na teritoriju Boke Kotorske!
       Boka nije osvojena, već je 6. novembra 1918. oslobođena
       Da je ovo tačno potvrđuju sledeće činjenice.
       Mirko Komnenović, narodni poslanik, ministar u Kraljevskoj skupštini, dugogodišnji gradonačelnik Herceg Novog, na svečanom ručku u septembru 1925. godine u Kotoru, prilikom dočeka Kralja Aleksandra, u zdravici Kralju, između ostalog, je rekao:
       „Boka nije osvojena, već je 6. novembra 1918. godine oslobođena, kad oživješe promrzle kosti palih div junaka i zašuštaše o krvavo stijenje i kad gromom srpske trube gordi Lovćen jeknu : Srbi idu! Jer se Bokelji nijesu nikad mogli pomiriti, što je naš ugnjetač znao, sa silom ili nametnutim stanjem“.
       Podsetimo se da je najmasovniji skup tih dana u Boki Kotorskoj održan u grbaljskom selu Pobrđe kod Tivta 10. novembra 1918. kada je načelnik opštine Grbalj, prota Vasilije Kovačević iz Prijevora „svečano proglasio propast Austrije i zahvalio Bogu i srpskom oružju koji su jednom za uvijek oslobodili Grbalj od tuđinske vlasti...“
       Među delegatima Narodnog vijeća koji su 27.novembra 1918. godine otišli da traže ujedinjenje sa Srbijom bio je predstavnik Boke Kotorske, doktor pravnih nauka Božo Vukotić, koji je pre Prvog svetskog rata bio legalno izabrani bokeljski predstavnik u Carskom veću u Beču.
       On je preneo neodustajne odluke Skupština i Narodnih veća bokeljskih gradova sa Centralnim Narodnim većem u Kotoru o pridruženju Srbiji i zajedničkom uključivanju u Kraljevinu Srba, Hrvata i Slovenaca.
       Da zaključim, u vodu padaju sve drske proizvoljnosti o srpskoj okupaciji Crne Gore 1918. godine jer je srpska vojska isterala Austro-ugarske okupatore iz okupirane Crne Gore i oslobodila Crnu Goru čiji su predstavnici na Podgoričkoj skupštini 26. novembra 1918. godine doneli odluku da se Crna Gora ujedini sa Srbijom, a delegacija Boke Kotorske, na čelu sa dr Božom Vukotićem, prenela je regentu Aleksandru Karađorđeviću, viteškom Ujedinitelju, odluku da se Boka Kotorska dobrovoljno priključuje Srbiji i Boka Kotorska je zvanično priključena Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca (SHS) 1. decembra 1918. godine.












































































          Redakcija Pretplata Marketing Tekstovi tekst Iz starih brojeva Mali oglasi

Designed by Ivan Markovic - XENOX