SVEDOK Internet



Broj 1172.

Poseta
5663300

Dokle će SANU nastaviti da srlja u mračni bezdan?!

Kosta Čavoški: Nije teško zaključiti da Časlav Ocić više nije kadar da razlikuje dobro i zlo i moralno
Časlav Ocić: Ljudi na koje akademik Čavoški odapinje svoje fatve, odavno su prema toj („crnomagijskoj“) aktivnosti bacanja čini, postali – ravnodušni

Za sedam godina plata realno skočila za 1,38 evra

NAPREDNJACKI DISIDENT RADOŠ LJUŠIĆ

Jasenovac je bio imperija zla u kojoj su dželati uživali u ubijanju žrtava


          Redakcija Pretplata Marketing Tekstovi tekst Iz starih brojeva Mali oglasi

Piše: dr Miodrag Miško Vuković, Poslanik u Skupštini CG
„Podgorička skupština“ bila instrument kojim je izvršen državni prevrat u Crnoj Gori

       Crnogorski parlament je, kao što je i očekivano, usvojio „Rezoluciju povodom 100 – godišnjice „Podgoričke skupštine“. U Rezoluciji potvrda svega onoga što je nužno iziskivalo ovakav politički i državnički odnos najviše političke distance Crne Gore u odnosu na jedan od najkontroverznijih, a po posledicama, posebno po državu, ali ne samo nju, najtežih događaja u dugoj i ponosnoj istoriji crnogorskog naroda i njegove države.
       Rezolucija tekst kojim se daju jasne i nedvosmislene političke ocjene svemu onome što je prethodilo toj „Podgoričkoj skupštini“, ocjene o političkoj i državnoj težini njenih odluka, a posebno o posledicama tog događaja po državni kontinuitet i ukupna društvena dešavanja u Crnoj Gori decenijama kasnije.
       Skupština Crne Gore je 29. novembra 2018. godine, i donijela pomenutu Rezoluciju.
       Bilo je različitih očekivanja.
       Jedan broj zainteresovanih, očekivao je detaljnu „analizu“, dijagnozu svega što se prije 100 godina desilo i, na osnovu toga, političku i državnu „terapiju“ za ova i buduća vremena. Mnogi od njih su očekivali da država preko Parlamenta, u Parlamentu dakle, donese i akt veće pravne snage o ovim pitanjima.
       Bilo je i onih koji su očekivali „blaži odnos“ o svemu tome, ma šta to u konačnom značilo. Ipak, najmanje je bilo onih koji su mislili da poslije 100 godina, pošto su vrijeme i skakavci pojeli sve prethodno, ne treba ništa raditi „povodom toga“, sugerišući da bi bilo to svojevrsno, a naknadno nepotrebno zabadanje trna u zdravu nogu.
       U Rezoluciji, po ocjeni onih koji su o njoj odlučivali, a vidljivo uz podršku dominantnog dijela demokratske crnogorske i ne samo crnogorske javnosti, nekoliko dobrano promišljenih i politički precizno saopštenih, ali prethodno brižljivo selektiranih pa i izbalansiranih konstatacija.
       Prva, i početna ona da je, u periodu prije, za vrijeme i poslije Velikog rata Crna Gora bila suverena i međunarodno priznata država, definisana Ustavom iz 1905. godine, i da „Podgorička skupština“, održana 24. – 29. novembra 1918. godine, nije bila njena legalna institucija, niti je legitimno konstituisana na osnovu slobodno iskazane volje građana Crne Gore.
       Odmah zatim i konstatacija da je nelegalnost „Podgoričke skupštine“, odnosno njena ustavna neprepoznatljivost i nezakonito konstituisanje, formalno pravni osnov za ništavost svih njenih odluka.
       Skupština je konstatovala da je „Podgorička skupština“ bila instrument kojim je izvršen državni prevrat u Crnoj Gori.
       Definitivna, konačna i do kraja jasna politička odluka temeljno zakonodavnog i političkog organa Crne Gore povodom ovog događaja.
       Zatim, i ocjena, konstatacija, da je nelegitimnom odlukom „Podgoričke skupštine“ riješeno da se Kraljevina Crna Gora, iako međunarodno priznata država, članica Antante i jedna od pobjedničkih država u Velikom ratu, prisajedini Kraljevini Srbiji i da kao njen dio, bez svog imena i državnog subjektiviteta, uđe u sastav Kraljevina SHS, a što je, protivno međunarodnom pravu, prihvaćeno i od tadašnjih velikih sila.
       Da je nelegalnom odlukom „Podgoričke skupštine“ izvršena nasilna detronizacija Kralja Nikole I i dinastije Petrović Njegoš. Za mnoge i ocjena bez bilo kakve upitanosti da je nelegalnim odlukama „Podgoričke skupštine“ omogućeno nezakonito i nekanonsko ukidanje Crnogorske crkve.
       Ne i na kraju da su odluke „Podgoričke skupštine“ faktički poništene kroz narodnooslobodilačku borbu 1941. – 1945. godine, odnosno ukinute odlukama ZAVNO Crne Gore i Boke, CASNO i AVNOJ-a, kao i referendumom 21. maja 2006. godine, i Deklaracijom nezavisne republike Crne Gore od 03.6.2006. godine, što se potvrđuje i ovom Rezolucijom.
       U Parlamentu, neočekivano, ipak manje vatrena rasprava za i protiv jednog ovakvog političkog i državnog odnosa prema događaju iz 1918. godine. Razmjena argumenata. Cule su se za mnoge do tada nepoznate činjenice. Osvijetljeni su mnogi duboko skirvani događaji.
       Ponovljeno je da je na kraju Prvog svjetskog rata Kraljevina Crna Gora bila država, međunarodno priznata i sa punim državnim kapacitetom nezavisna i suverena. Bila je država koja je imala svoj cjelovit pravni poredak, kreiran, uspostavljen i praktikovan svih prethodnih godina, a zasnovan dakle, na prvom Ustavu Knjaževine Crne Gore iz 1905. godine.
       Dakle, nesporno je, činjenično i istorijski utemeljeno da su samo organizovani crnogorski bataljoni do oktobra 1918. godine, gotovo u potpunosti osobodili cijelu teritoriju Crne Gore.
       U to vrijeme Vlada Kraljevine Srbije na čelu sa predjsednikom Nikolom Pašićem pripremala je, u najvećem u tajnosti, konspirativnom politikom, u svakom slučaju bez ikaksvih konsultacija sa legalnim institucijama samostalne Crne Gore, prije svega sa njenim kraljem, Vladom i legalnim i legitimnim parlamentom, dakle, uz apsolutno ignorisanje svega toga, plan za pripajanje Crne Gore Srbiji i detronizaciju Kralja Nikole I Petrovića Njegoša.
       Upravo u Beogradu je od Vlade Srbije, a ne na osnovu legalnog pravnog poretka i od legalnih i legitimnih crnogorskih državnih institucija, formiran nelegalni „Centralni izvršni odbor za ujedinjenje Srbije i Crne Gore“. Zadatak mu je bio da, upravo, organizuje skupštinu koja će donijeti i koja je donijela pomenute odluke.
       Mnogi su u međuvremenu sve to ocijenili jednom velikom političkom i kvazidržavnom farsom pa i izbore koji su provedeni 17. i 19. novembra, navodno, na javnim zborovima. Sve je obavljeno mimo prava i logike, mimo izvorne suverenosti da o tome odlučuju državnih struktura nezavisne Crne Gore. Ničega nije bilo potrebnog i nužnog. Sve je obavljeno bez biračkih spiskova, uz tragične falsifikate umjesto njih, bez identifikacionih dokumenata. Na tim navodnim izborima birani su „poverenici“ koji su, pak, 21. novembra odredili „poslanike“ za skupštinu. Isti su se okupili 24. novembra u Podgorici i održali skupštinu narednih pet dana zaključno sa 29. novembrom.
       Njen zvaničan naziv bio je Velika narodna skupština srpskog naroda u Crnoj Gori, iako mnogi tvrde da je odrednica „srpskog“, naknadno, po završetku same skupštine, unijeta u naslov tog skupa, na afišima po podgoričkim i banderama ostalih crnogorskih gradova.
       Treba ponoviti da su na „Podgoričkoj skupštini“ njene glavne odluke, usvojene na sjednicama 26. i 29. novembra, nikakvim izjašnjavanjem, već naređenom aklamacijom obavljenom u velikoj, a instrumentalizovanoj galami na samom skupu.
       Prvo su odlučili da se Kralj Nikola I Petrović Njegoš i njegova dinastija zbaci sa crnogorskog prijestola.
       Sledeća odluka da se Crna Gora sa bratskom Srbijom ujedini u jednu državu, treba ponoviti ujedini u jednu DRŽAVU, pod dinastijom Karađorđevića, te da tako ujedinjena (dakle DRŽAVA) stupi u zajedničku Otadžbinu našeg troimenog naroda Srba, Hrvata i Slovenaca.
       Dalje, da se izabere odbor od pet lica koji će rukovoditi poslovima dok se ujedinjenje Srbije i Crne Gore ne privede kraju.
       Na kraju poslednji zaključak da se ovoj skupštinskoj odluci izvijeste Kralj Crne Gore Nikola Petrović (dakle i za „poslanike te skupštine“ je u tom trenutku postojala država Crna Gora i njen kralj, njen suveren, koji treba da zna šta je ta skupština odlučila, što je važno zbog tvrđenja branitelja te skupštine i nakaradnih posledica ne samo odluka iste nego i naknadno) Vlada Kraljevine Srbije, prijateljske Sporazumne sile i sve neutralne države.
       Na kraju zasijedanja 29. novembra „Podgorička skupština“ je usvojila i dvije nove odluke.
       Prvu, da se pokretna i nepokretna imovina bivšeg Kralja Nikole Petrovića Njegoša i njegove dinastije u Crnoj Gori konfiskuje u ime naroda;
       i drugu, da se za svagda zabrani ulazak „u našu zemlju“ pređašnjem Kralju Nikoli Petroviću Njegošu, a tako i svim članovima njegove dinastije.
       Na osnovu odluka „Podgoričke skupštine“ stradala je i autokefalna crnogorska crkva. Protiv prava i nekanonsi. Sveti sinod crnogorske crkve je 16.decembra 1918. godine, usvoio je Odluku da se upravo autokefalna crnogorska crkva ujedini sa autokefalnom pravoslavnom crkvom u Srbiji (dakle ne Srpskom pravoslavnom crkvom koja kao takva nije postojala do tada) i da tako ujedinjena naknadno pristupi (novostvorenoj, ili crkvi koja će se tek formirati takvim „pristupanjem“) Srpskoj pravoslavnoj crkvi.
       To je bilo suprotno svim propisima nezavisne i suverene Kraljevine Crne Gore. To je bilo suprotno Ustavu iz 1905. godine, prije svega, ali najvažnije i Ustavu Svetog sinoda za Knjaževinu Crnu Goru iz 1903. godine.
       Prema tom Ustavu Sveti sinod crnogorske crkve, autokefalne bez svake sumnje, nije imao pravo, nije smio niti je mogao, da samostalno odlučuje o ovom pitanju. Za bilo kakvu odluku njegovu, pa i za ovu odluku Svetog sinoda bilo je neophodno Kraljevo odobrenje.
       Ako bi ono izostalo, ako njega ne bi bilo odluka je ništavna.
       Uprkos tome autokefalna Crnogorska crkva je stradala, nestala. Ukazom Kralja Aleksandra I Karađorđevića 1920. godine, pripojena je Srpskoj pravoslavnoj crkvi, kao što je odlukama „Podgoričke skupštine“ njena država Crna Gora pripojena državi Srbiji.
       Upravo zbog činjenice što je svih prethodnih 100 godina, a posebno i najviše upozoravajuće i u ovoj 2018. godini, ovaj po svemu i nesumnjivo, na žalost, tragičan događaj za Crnu Goru njenu crkvu, ali prije svega za njen narod, zloupotrebljavan i ima se namjera od onih koji to neskiveno bučno i hadučki čine da se zloupotrebljava i dalje u dnevnopolitičke svrhe, da služi kao uporište njima i svim sa njima saglasnim, dakle, drugim političkim i društvenim subjektima, unutrašnjim i spoljnim nacionalističkim i šovinističkim strukturama, bila je potrebna ova Rezolucija kao stav, upozorenje, a njima opomena.
       Sa negiranjem crnogorske države i nacije, prizivanjem duhova prošlosti, od prije svega onih koji politički oblikuju dobar dio konzervativne tradicionalne i nedovoljno upućene i obaviještene Crne Gore, država i demokratska Crna Gora neće pregovarati, ubuduće, već su svi državni organi, nosioci zakonodavne izvršne i sudske vlasti prije svega sada i definitivno pozvani i prozvani, dužni su dakle, da u okviru svojih ustavnih i zakonskih nadležnosti, štite ustavni poredak nezavisne i suverene, demokratske i međunarodno priznate države Crne Gore.
       Ovim je završen jedan ozbiljan posao. Rasprava u Parlamentu, rečeno je već očekivana. Oni koji su se protivili jednom ovakvom definitivno sumarno iskazanom državnom, političkom i demoratskom odnosu svremene Crne Gore prema tom događaju iz svoje istorije, prošli su kao bosi po trnju i to na javnoj sceni pred očima svekolike crnogorske i ne samo crnogorske javnosti.
       Protivnici nijesu imali ubjedljivih argumenata, ponavljali su izanđale kvaziistorijske tirade, floskule politikanske manipulacije. Vrijeđali su i istoriju svađajući se sa njenim nesumnjivim činjenicama.
       Znali su, pa su pokušali sa novom manipulacijom. Predložili su nekoliko dana pred početak parlamentarne rasprave o pomenutoj, a usvojenoj Rezoluciji, svoje viđenje tih vremena kroz tekst prijedloga Rezolucije „nikada više 1916. godina“.
       U Rezoluciji, valjda da bi branili nužnost održavanja „Podgoričke skupštine“ i donošenje njenih odluka, da bi opravdali isotorijski i ukupno sve što je ona značila i sobom donijela i isprovocirala, da crnogorski parlament osudi ništa manje i ništa više nego navodnu izdaju Kralja Nikole I Petrovića učinjenu prema Crnoj Gori i Crnogorcima, 1916. godine, kada je, kako su napisali, potpisao kapitulaciju pred austrougarima, predao im na milost i nemislost Crnu Goru i Crnogorce iznemogle, i pobjegao, ništa manje nego pobjegao, samo sa svojom porodicom i svojim političkim isotimišljenicima u inostranstvo.
       Napisali su da nije bilo te izdaje drugačije bi se, ali samo proceduralno, stvari možda dešavale i na „Podgoričkoj skupštini“ ali suština bi ostala ista?!
       Po njihovom mišljenju Kralj Nikola je potpisao kapitulaciju Crne Gore, a niđe čak ni fabrikovane prethodno dakle lažne izmanipulisane, ciljno napravljene „kapitulacije u pisanoj formi“ niti je bilo niti je ima, niti su je pokazali, niti su uputili na nju.
       Naprotiv, činjenicu da je Crna Gora, isotrijski tačno, vojno kapitulirala 1916. godine, željeli su da predstave kao državnu kapitulaciju Crne Gore.
       Nijesu mogli i tu kosmičku prevaru da proguraju jer, po porpisima tadašnje Crne Gore kapitulacija države je mogla biti urađena od njenih legitimnih organa dakle Kralja, Vlade i crnogorskog pralamenta. Kako ničega od toga nije bilo pokušali su nevjerovatnom manipulacijom u ovom vremenu, neko bi rekao kompjutera i satelita, da ubijede u svoju „istorijsku istinu“ danas one, ako ih ima, a definitivno ih nema - koji u to mogu povjerovati.
       Dakle, tragičan događaj iz 1916. godine, kada je crnogorska vojska sa 40 hiljada naoružanih i to slabo i nikako vojnika, potpuno nepotrebno branila bježaniju srpskog kralja, srpske vlade i srpske vojske preko Crne Gore kasnije Albanije do sredozemnih ostrva i toplog mora, ovih dana se otkrivaju istine da su neke od tih jedinica stigle i do Tunisa i Alžira da bi poslije rehabilitacije i odmora bile upotrijebljene radi globalnih interesa tadašnjih svjetskih igrača i na tzv. Zapadnom frontu, u toj čuvenoj Mojkovačkoj, a za Crnu Goru potpuno besmislenoj bici, žestoko stradala, sebe dovela u situaciju da izranjavana i onemoćala brzo kapitulira pred nadirućim, a snažnim austrougarskim trupama.
       Dakle, Kralj Nikola je, iako nevodeći sa sobom vojsku, pobjegao i izdao Crnu Goru, a Kralj Petar je sve sa vojskom junački se povukao da bi sa distance branio ostavljenu Srbiju i njen narod?!
       Odustali su da budu previše glasni pred argumentimai, pred činjenicama da je Crna Gora postojala i te 1918. godine, na primjer i po mišljenju velikih sila.
       Nijesu mogli u kontekstu svog načina čitanja istorije i političkih odnosa između tadašnjih srpskih civilnih i vojnih vlasti i crnogorske države i naroda sa kraljem i legitimnim institucijama, objasniti kako to nije bilo Crne Gore 1918. godine, pa je morala Podgorička skupština spas tražiti u njenom i formalnom parlamentarnom nestanku, u zagrljaju velikog brata, kada je svijet, međunaroda zajednica, sa Crnom Gorom „koje nema“ komunicirala, ostavila joj mjesto za pregovaračkim stolom u Versaju, (istina ta stolica je ostala upražnjana naknadnom odlukom Francuske pod pritiskom iste politike tadašnje Srbije) i sa Crnom Gorom komunicirala sve do 1920. godine, pa i kasnije.
       Takođe, da su događaji poslije „Podgoričke skupštine“ u dobroj mjeri najblaže demantovali ono što je i po njihovom mišljenju bio njen cilj povezivanje „istog naroda“ iz dvije države. Nijesu mogli zatvoriti oči niti progovoriti na ilustracije, tragične manifestacije istorijskog ujedinjenja, kao što su zločini vršeni nad Crnogorcima u godinama poslije tog događaja.
       Nijesu mogli protiv činjenice da Božićni ustanak kao čin reakcije i otpora svjesnih Crnogoraca nije bio poziv na rat nego poziv na pregovore na koji je srpska vlast u okupiranoj Crnoj Gori preko svojih žandarmerijskih i elitnih vojnih jedinica odgovorila sramno.
       Ubijane su komite prethodno ćerane. Istorija je zapisala da je otpor crnogorskih gerilaca tom srećnom napravljenom spoju istog naroda iz dvije države 1918. godine, trajao punih 10 godina. Zabilježeno je da su dvojica Bulatovića, kao poslednji komite, ubijene 1928. godine, prethodnih godina se krili po crnogorskim šumama i nedođijama i da su njih dvojica prije ubistva danima gladovali, a da je obdukcija jednog od njih nakon likvidacije pokazala da je čovjek bio obolio od karcinoma, ali da nije htio da se preda i odustane od svoje jedine životne ambicije da bude slobodan u svojoj zemlji i da njegova zemlja bude njegov slobodni dom.
       Ko da pravda varvarstvo i zločin srpske žandarmerije koja je mrtvog, a već sahranjenog gerilca iz okoline Nikšića iskopala iz groba i ponovo pred njegovim strijeljala kao opomenu.
       Kako da objasne Rovačku republiku od 72 dana u kojoj su spas tražili svi oni, a veliki broj ih je bio koji se nijesu mirili sa nasilno izvedenim bratskim spojem na „Podgoričkoj skupštini“. Šta reći o zločinu mimo svih zločina, nezapamćenom, kada u svojoj kući gori čitava porodica, otac, žena i maloljetna đeca u namjerno izazvanom požaru pred očima njihove majke i babe izvedene od strane „oslobodilaca Crne Gore“. I mnogo toga drugog.
       Pokušali su da pobjegnu u priču o ratnim dešavanjima između 1941. i 1945. godine, upozoravajući, kako oni misle, na nelegitimnost, nelegalnost, narodnih skupština, AVNOJ-a, ZAVNO Crne Gore i Boke i mnogih drugih, pokušavajući da povežu politički i društveni ambijent u vrijeme održavanja „Podgoričke skupštine“ sa onim iz Drugog svjetskog rata u kojima je došlo do pomenutih zasijedanja. Iako su i oni znali, ponovo im je rečeno, da ne bi trebalo spajati babe i žabe, da se ne mogu ta dva društveno politička konteksta dovoditi u istu ravan.
       Jer, 1918. godine, Crna Gora je bila država, pobjednica Prvog svjetskog rata, oslobođena, dakle sa svojim ustavnim i pravnim institucijama, vlašću, priznata od međunarodne zajednice. Svuda je bio mir pa i u Crnoj Gori. I u tom kontekstu je održana „Podgorička skupština“ sa svim političkim i pravnim deformacijama i posledicama.
       Drugi svjetski rat je bio i građanski rat, borba da se očuva monarhističko uređenje Jugoslavije koja je prethodno kapitulirala i narodnoosobodilačka borba protiv fašističkih okupatora. Napor boraca narodnoosobodilačkog pokreta bio je tim teži što se u te četiri godine trebalo boriti i protiv dolazećeg fašizma u liku snažnih i dobro organizovanih okupatorskih vojski i Njemačke i Italije i mnogih drugih njihovih saveznika, ali i protiv onih koji su ih dočekali i u Crnoj Gori ali i širom Jugoslavije koja je kapitulirala, onih u liku kraljevske vojske u otadžbini, protiv ideologije monarhizma i unitarizma, protiv četiničkog pokreta prije svega.
       Tada je i Crna Gora uostalom kao i ostale teritorije bivše monarhističke Jugoslavije bila pod okupacijom. Na oslobođenim teritorijama stvarani su novi organi vlasti, narodnoosbodilački odbori, da bi poslije izvjesnog perioda na jedino moguć način u očigledno ratnim, dakle stvarno neregularnim uslovima, narodni predstavnici na prvim, treba ponoviti, ratnim skupštinama nove civilne vlasti kreirali novo unutrašnje uređenje Jugoslavije.
       Dakle, na „Podgoričkoj skupštini“ su donijete odluke da nestane jedna postojeća država radi promocije navodno zajedničke države, a u stvari ideologije unitarnog okupljanja jednog naroda zbog realizacije velikodržavnog njegovog projekta.
       U drugom slučaju čuvala se integralistička ideja svih jugoslovenskih naroda, čuvala se Jugoslavije kao projekat, ali je odlučno dogovorena njena unutrašnja radikalna reorganizacija. Umjesto monarhističkog uređenja utemeljenog na nacionalističkoj dominaciji jednog naroda, izvršena je rehabilitacija njenih unutrašnjih državnih i nacionalnih kapaciteta pa i u okviru Jugoslavije odbranjenje i AVNOJ-em, i ZAVNO-em Crne Gore i Boke došlo do poništenja odluka „Podgoričke skupštine“ i vaskrsnuća i Crne Gore kao države, Republike, njenog punog narodnog, nacionalnog integriteta i identiteta.
       U dijalogu ponovo priče o zahtjevu za obnovom nezavisne Crne Gore kao antijugoslovenskom, antislovenskom, antisrpskom i anticrnogorskom pa čak profašističkom projektu. Kao argument, zagovornici ovakvog „istorijskog pogleda“ na te prethodne događaje uzimali su, ništa drugo do Petrovdanski sabor, 12. jula 1941. godine, na Cetinju kada je u okupiranoj, od italijana, Crnoj Gori, dakle u ambijentu postojanja kvinsliške na italijansku vlast naslonjene uprave u Crnoj Gori sve sa isukanim bajonetima italijanskih okupatora, jedan dio i onih razočaranih odlukama „Podgoričke skupštine“ i načinom života nekadašnje Crne Gore, a tada Zetske banovine u Kraljevini tri naroda kasnije Jugoslaviji kao monarhiji, pristao da se konstituiše, tada kada je Jugoslavija kapitulirala, nezavisna država Crna Gora, pokušavajući da tu činjenicu učini opštom karakteristikom svih napora pa i današnjeg da Crna Gora kao nezavisna država funkcioniše, kao eklatantne dokaze opredjeljenja koja su visoko nemoralna, nepatriotska, izdajnička, kvislinška.
       A na toj skupštini zajedno u pravom redu, pored ostalih, i prvi ljudi na čelu sa prvim među njima, samim Mitropolitom, prethodno upravo stvorene Srpske pravoslavne crkve, u koju je mimo prava i mimo bilo kakve logike utopljena samim tim nestala Crnogorska crkva kao vertikala crnogorske istorijske duhovnosti.
       U prvom redu te skupštine koja je promovislava Nezavisnu Državu Crnu Goru, koja je uzgled rečeno trajala jedan jedini dan, samo taj dan, Vladika Srpske pravoslavne crkve u Crnoj Gori Joanikije Lipovac, italijanski civilni i vojni namjesnici u Crnoj Gori bivši poslanik Narodne skupštine Crne Gore u vrijeme Kraljevine Crne Gore, deklarisani Srbin i potencijalni učesnik „Podgoričke skupštine“ koji samo sticajem istorijskih okolnosti nije i prisustvovao istoj, a danas za branitelje „Podgoričke skupštine“ i njenih učinaka prononsirani antisrbin, fašista, ratni zločinac i „saradnik“ aktuelnoj Crnoj Gori ako ništa drugo ono u pisanju njene aktuelne himne, Sekula Drljević.
       Smeta im i ta nezavisna država Crna Gora i italijanski okupator uz čiju pomoć, ili po čijoj naredbi je organizovana njena osnivačka skupština i crnogorski učesnici na njoj, ali ni riječ pokajanja, a da se o osudi i ne govori činjenice da je pomazanije tog skupa izvršio prvi čovjek Srpske crkve u Crnoj Gori. To se ne uklapa u odbranu onoga što, pokazuje se, niko više niti treba, niti može ako pokuša da ipak to radi da brani i odbrani.
       Crna Gora je ugradila Rezoluciju u svoj pravni poredak, rekla šta misli o jednoj epizodi u svom državnom trajanju. Crna Gora je samo podsjetila da se desio svojevrstan, a nepotreban i anticrnogorski i anticivilizacijski državni diskonituitet između nezavisne države Crne Gore koja je postojala do 1918. godine, narednih 100 godina, sve do 2006. godine, i demokratske odluke građana Crne Gore da obnovom suverene Crne Gore zatvori krug vraćajući tada svoje ljudsko, nacionalno, građansko i državno dostojanstvo.
       Međutim, iz Srbije posebno ne sa zvaničnog mjesta nije saopštena podrška ovakvim naporima zvanične Crne Gore. Umjesto da se na očekivan po međunarodnim standardima izveden način podrže napori demokratske Crne Gore kao susjeda koji želi u mjeri svojih mogućnosti da doprinese da odnosi sa najbližom Srbijom budu i dobri i svakim danom sve bolji, iz Srbije, na žalost permanentna je provokacija od ljudi iz državnih struktura već dokazanih po nepotrebnim pa i nesuvislim komentarima crnogorske državne politike.
       Srbija u dobroj mjeri ni danas ne prihvata Crnu Goru u sadašnjim državnim, političkim, moralnim, duhovnim, ukupnim društvenim realnim gabaritima. Naprotiv, mnogima u Srbiji pa i u aktuelnim političkim i državnim strukturama smeta sadašnja i ovakva Crna Gora, pa je upozoravaju mnogi iluzija da u sadašnjoj Srbiji postoji neki srpski brant koji će odvojiti žito od kukolja i za 1918. godinu, reći želje srpskog i crnogorskog naroda da živi zajedno za svaku podršku ali način kako je to izvedeno 1918. godine, „Podgoričkom skupštinom“ prije svega i uloga tadašnje srpske vlasti i srpske vojske za svaku osudu, prekor i upozorenje.












































































          Redakcija Pretplata Marketing Tekstovi tekst Iz starih brojeva Mali oglasi

Designed by Ivan Markovic - XENOX