SVEDOK Internet



Broj 1198.

Poseta
5822691

Gospođa Sonja Licht, „king maker“ ili „gospodarica lutaka“

Govorite li drugosrbijanski?

Ti javni izvršitelji su privatna, legalizovana mafija Aleksandra Vučića i ove vlasti

Tunel na kraju svetla

Mafijaške “kombinacije” i “ugrađivanje” kod mene nikad ne prolaze


          Redakcija Pretplata Marketing Tekstovi tekst Iz starih brojeva Mali oglasi

Piše: dr Miodrag Miško Vuković, Poslanik u Skupštini CG
Aha, predlog da se stvori „mala velika Srbija“

       Počela je 2019. godina. Uobičajeno mnogo se očekuje ali ima i onih koji strahuju od komplikovanja situacije.
       U Crnoj Gori doček nove godine nikad, izgleda svečaniji. Zajednički doček obogaćen učešćem, kako se to uobičajeno kaže, „regionalnim zvijezdama muzičke estrade“.
       Bilo veselo i na moru i na sjeveru države. Trgovi primorskih gradova krcati regionalnim i gostima iz čitavog, maltene, svijeta. Ovoga puta nije zaostajao ni sjever. Posebno već poznati zimski centri u ovom dijelu države, ovoga puta darovani od boga velikom količinom snijega, pružili su zadovoljstvo ogromnom broju ljudi.
       Nikada kao ovoga puta izgleda nije bilo toliko vesleih lica, iskrenih i dugotrajućih osmjeha. Ta činjenica nije za potcjenjivanje ako se ima u vidu da su Crnogorci narod koji nije baš sklon pozitivnoj emociji, bar ne svuda i u svakom trenutku.
       Cak su ponovljene analize karakternih osobina naroda i u Evropi i šire, rađene od relevantnih međunardnih institucija i agencija, ponovo potvrdile, ponovile, ocjenu da Crnogorci pripadaju narodima iz kategorije onih koji su skloni kolektivnoj melanholiji, koja se graniči čak i sa određenim oblicima zajedničke depresije, kažu onima koji su cinično okrenuti životu, izazovima, potrebama.
       Dugo se o Crnogorcima govorilo kao o hrabrom i junačkom narodu, narodu koji se prepoznavao po depresivnom optimizmu. Crnogorci su, kažu, više išli u ratove nego u svatove, prvoj impulsivno jurišali na bunkere i ginuli, pa kada prođe „gužva“ suočeni sa realnošću pitali sebe što im je to sve trebalo?!
       Ovoga puta izgledalo je sve nekako drugačije. Veselo je ispraćena prethodna godina. Kažu sa razlogom jer su i Crnogorci i Crna Gora mnogo toga uspjeli u istoj toj godini uraditi. Novi kapaciteti na jugu države ali i nova ne samo turistička i na sjeveru države.
       Crna Gora je bila svijet u malom tih novogodišnjih dana. Sve je prošlo bez ikakvih, bar većih incidenata. Ekonomski rečeno još ako se to Crnoj Gori i isplatilo, tim bolje. A Crna Gora je počela, nije fraza, da valorizuje, ekonomski i finansijski prije svega, svoje prirodne i druge prednosti i potencijale. U novu godinu je ušla, pored ostalog, i sa „ekonomski i finansijski istorijskom činjenicom“ da je u prethodnoj, a tek adaktiranoj godini, zaradila, baš tako, zaradila od turizma, i sjevernog i južnog, prvu milijardu eura.
       Prvi mjesec u godini je uvijek mjesec pun opuštanja i praznovanja. Samo što je završen doček nove godine po jednom kalendaru desili su se očekivano drugi datumi koji su trebali i jesu bili obilježeni.
       Najveseliji praznik u hrišćanstvu, ovoga puta za pravoslavne vjernike Božić prije svega. Ali Crna Gora ne bi bila Crna Gora da i ovoga puta sve nije bilo puta dva. Ponovo dva badnjaka i ponovo na trgovima. Ponovo okupljanje vjerujućeg naroda u organizaciji dvije pravoslavne crkve. I ne bi to bilo ništa sporno. Naprotiv.
       Ljudi imaju pravo da vjeruju i sami da odluče kome će vjerovati, kojem će se bogu moliti, u koju će crkvu ići.
       Ali je ovoga puta sporno prisustvo u tim svečanostima, veseljima koja trebaju da budu porodična, prijateljska, pomirljiva, govora koja su najmanje iskazivala prethodno rečeno. I ovoga puta, na žalost, od onih koji su najprononsiraniji i od kojih se ipak to definitivno najmanje očekuje, od prvih ljudi jedne od dvije pravoslavne crkve u Crnoj Gori težak, neprihvatljiv sa elementarnog ljudskog stanovišta odvratan jezik i poruka.
       Mitropolit Srpske pravoslavne crkve ni ovoga puta nije izbjegao vlastitu i potrebu onih koji ga uzorno prate da pošalje ružne poruke, nepristojne, neprimjerene vjerskom pastiru, dugogodišnjem čelniku ove vjerske zajednice. Dočekujući Božić sa svojim stadom pričao je i o tom svetom danu podsjećao na zapisano u svetim knjigama, ali nije odolio da se i ovoga puta neosvrne i na one „druge“.
       A te druge je nazvao pojedincima i strukturama koje ih čine ili podržavaju neprihvatljivim za njega i njegove pri tom, na žalost, nezadržavajući se na ovoj distanci već prelazeći granicu ne samo dobrog ukusa nego elementarnog ljudskog, a o vjerskom i drugim izvedenim „morala“ da se i ne govori.
       Nazvao je pripadnike Crnogorske pravoslavne crkve, koji su u naporu da obnove svoje svetinje i svoj integritet u matičnoj državi Crnoj Gori, otpadnicima, njihovu crkvenu organizaciju „autofekalnom crkvom“ što je zgrozilo sve normalne. Protestvovali su svi. Reagovale su institucije države, reagovali su politički subjekti, iziritirani reagovali su i pojedinci, intelektualci.
       Nikome nije jasno zašto Vladika priča na taj način. Zašto sveti čovjek umjesto da okuplja i posebno na taj dan da šalje poruke mira, razumijevanja, da sugeriše bolje pa i na način kako on misli da treba da bude bolje, zašto kune, zašto vrijeđa.
       Neko je pokušao čak i ovoga puta da traži razloge ovakvih blasfemičnih zjava i našao ih je u najmanje dvije činjenice.
       Crna Gora se ozbiljno sprema da ove godine donese Zakon o statusu vjerskih organizacija, o vjeroispovijesti, kojim će se poslije skoro 40 godina u svakom slučaju na nov i ovim vremenima primjeren način regulisati ova značajna pitanja. A taj zakon po svim najavama eliminisat će upravo protivzakonitu i neustavnu praksu „poslovanja nekih“, funkcionisanja mimo pravnog poretka države Crne Gore subjekata koji nemaju ni legitimitet, zakoniti pravni, naprotiv, a nelegalno funkcionišući u Crnoj Gori ne samo da zloupotrebljavaju do juče državnu imovinu i vlasništvo prebogatog fonda sakralnih objekata Crnogorske pravoslavne crkve i njenih vjernika nego i poslujući kao pravi tržišni takmaci pri čemu ubiraju po nekim javno saopšteni procjenama i na stotine miliona eura novca koji je van legalnih tokova u ovoj državi.
       Drugi, je proces koji je upravo poslednjih dana prethodne godine doveo do potresa u decenijama „stabilnoj“ pravoslavnoj vaseljeni. Odlukom carigradskog patrijarha institicije na čijem je čelu ukrajinskoj crkvi je dat tomos kojim je potvrđena njena u međuvremenu oduzeta samostalnost.
       Uz žestoko protivljenje morskovske patrijaršije i jednog broja sa njom istomislećih crkvenih vjerskih organizacija u drugim državama ukraijinskoj crkvi je vraćen statu autokefalne crkve.
       U svemu tome Srpska pravoslavna crkva, posebno njena mitropolija u Crnoj Gori, vidi opasnost po status te crkve u Crnoj Gori.
       I stvarno vjernici i sveštenstvo Crnogorske pravoslavne crkve koja je u naporu da vrati svoj puni institucionalni i vjerski i integritet i autoritet polažu velike nade u procese koji su prethodno rečenim pokrenuti u pravoslavlju. Vjeruju da će sledeća na redu biti Crnogorska pravoslavna crkva i da će ona zajedno sa makedonskom biti prva naredna kojoj će biti vraćena samostalnost, autokefalnost, koja će dobiti kao i ukrajinska crkva tomos od carigradske vaseljenske patrijaršije. I stvarno ima nešto u svemu tome jer je jedan od trojice arhijereja carigradske patrijaršije, koji je prethodnih mjeseci radio na obezbjeđenju uslova za sve ono što se desilo novoj ukrajinskoj paravoslavnoj Crkvi, izjavio da se narednih dana treba ozbiljno razgovarati o statusu pravoslavne crkve u Crnoj Gori i Makedoniji.
       Njegove riječi su izazavale potres u Srpskoj pravoslavnoj crkvi iako su uz ocjene da on to nije smio da kaže, „jer ga ništa niko nije pitao niti pita oko toga“ prvaci ove vjerske organizacije saopštili da u njegovim riječima nema ama ni malo prostora da bi „autofekalisti“ iz nepriznate CPC „nevladine organizacije registrovane kod MUP-a na Cetinju“, pronašli prostor da uzvikuju „počelo je počelo“ istovremeno kritikujući pomenutog arhijereja da ne treba da se petlja tamo đe mu nije mjesto.
       Ali će ostati upamćeno da je ovoga puta i badnje veće i Božić obilježen u svijetlu proslave 100 godina od Božićnog ustanka. Ustanak crnogorskog naroda protiv posledica, a i same odluke tzv. Podgoričke skupštine iz novembra i decembra 1918. godine, ustanak koji se desio 6. januara 1919. godine, za pravo čast i slobodu Crne Gore, a protiv nestanka Crne Gore, ove godine, na njegovu stogodišnjicu, poprimio je očekivano i opravdano, karakter državne obaveze i državnog praznika.
       U Nikšiću je na trgu zvanično otvoren spomenik crnogorskim komitama borcima i junacima koji su se godinama, sve tamo do 1929. godine, borili protiv okupacije Crne Gore, zatiranja njenog imena, terora pa i neviđenih zločina koje su rađeni nad Crnom Gorom i crnogorskim narodom u to vrijeme.
       U Cetinju je u prigradskom naselju prijestonice, u Bajicama obnovljen spomenik crnogorskim komitama, istovremeno se podsjetilo na stradanje crnogorskih iseljenika koji su došli dvije tri godine ranije iz Amerike prije svega da pomognu Crnoj Gori izloženoj agresiji od austrougarske vojske i njihovom stradanju kod Medove u Albaniji.
       Održana je i prvi put oficijelna svečana akademija posvećena ovim događajima na kojima su govorili prvi ljudi crnogorske izvršne vlasti čime je definitivno i nesumnjivo dat zvaničan odgovor i zvanična objektivna državna verifikacija nesumnjivih istorijskih činjenica šta se desilo te 1918. godine, sa Crnogorcima i Crnom Gorom i zašto su masovno ljudi ustali na Božić 1919. godine, i protiv koga.
       Ali sve je to obavljeno na prihvatljiv i racionalan način sa porukom da ne treba praviti bolju istoriju nego na osnovu konačnih i definitivnih istina o onome što se disilo i prije i poslije te 1918. odnosno 1919. godine, okrenuti se sadašnjosti i ulagati napor da se stvore uslovi za još bolju sadržajniju i crnogorskim interesima primjereniju budućnost.
       Podjele tada napravljene nažalost koje traju i do danas nijesu mogle i ovoga puta, a da ne budu iskazane. Tako na primjer ni dva dana pomenuti spomenik crnogorskim komitama u Nikšiću nije mogao trajati, a da rukopisom iz 1918. godine, rukopisom oficijelnim na Podgoričkoj skupštini na njemu neko, kako drugo nego pod velom noći u mraku kad ga niko ne vidi, nije ispisao prepoznatljiv znak onih koji su i provocirali sve crnogorske nesreće od tada do danas.
       Na spomeniku crnogorskim komitama, da se vlasi ne sjete, da se neko ne zaboravi i pomisli da su sile mraka nestale i odustale, osvanuo je prepoznatljiv znak, sumaran iskaz te ljudske i državne agresije na Crnu Goru i sve crnogorsko, osvanuo je krst sa četiri ocila.
       Dakle, komite koje su se borile protiv agresora tih godina na Crnu Goru, morale su da se podsjete da je to obavezan simbol i one Crne Gore i naređenim simbol ove i buduće države. Makar silom.
       Prvi čovjek Srpske pravoslavne crkve u Crnoj Gori potpuno nepotrebno, mora se reći i neočekivano, u svakom slučaju neprihvatljivo, obilježio je početak ove godine, svojim novim, a u stvari, i na žalost, ponovljenim i još težim i neprihvatljivijim iskazima...
       Covjek koji je ostao obilježen kao onaj koji narod iz koga sam potiče naziva volovima, čovjek koji poziva predsjednika države kao spiritus movensa nezavisne, suverene, građanske, sekularne Crne Gore, da se zaustavi u svom „lutanju“, da se vrati vjeri prađedovskoj, da „pošto nije kršten da dođe kod njega i da se kristi“, sve manje je vješt u političkim dakle ne samo niti prije svega vjerskim samomanipulacijama.
       On je mitropolit Srpske pravoslavne crkve u Crnoj Gori. On je na čelu Mitropolije crnogorsko primorske ove crkve u Crnoj Gori. Inače Crna Gora je jedina država u kojoj postoji više od jedne arhiepiskopije neke pravoslavne crkve. U svim državama je po jedna, a u Crnoj Gori kada je Srpska pravoslavna crkva u pitanju su njih četiri. Toliko je za ovu crkvu zahtjevno raditi da je potrebno „sa četiri strane“ djelati. Ali on u svim posebno poslednjim javnim nastupima i govorima sve manje govori „o Crnogorcima kao izmišljenoj naciji“, kao „nepostojećem narodu“, o tome „da smo svi Srbi i srpskoga roda“.
       Sve manje se legitimiše kao Vladika srpske crkve u Crnoj Gori, a najčešće, umjesto toga, govori o sebi kao Mitropolitu crnogorsko primorskom. Ne nije on promijenio „stav“. On zna, a znaju i njegovi, da je sve manje konjukturno, a i oprtuno za njegovu vjersku organizaciju u državi u prvi plan isturati ono nesumnjivo, da su dio Srpske pravoslavne crkve, da je Mitropolija na čijem je čelu organizacioni dio Srpske patrijaršije.
       Nesmetaju u ovim novim vremenima, očekujući susret sa neminovnim da se upotrebljavaju izrazi kao što su Crna Gora, Crnogorac, crnogorsko, crnogorski. Pa čak se više ne poziva da se za Vezirov most prikuca sve što je dukljansko od njenog cara pa na ovamo.
       Malo su njegovu i njegovih situaciju relaksirali ipak događaji iz Beograda. Predsjednik države Srbije je i za ovaj sveti dan upriličio susret predstavnika Srba iz regiona u svojim dvorima u Beogradu.
       Istina, nijesu bili prisutni kao ranije kod njega predstavnici svih Srba, ovoga puta bili su nazočni samo predstavnici, tako je obaviještena javnost, parlamentarnih stranaka srpskog naroda iz Makedonije, Crne Gore, Republike Srpske na čelu sve sa predsjednikom predsjedništva ove (BiH) države.
       Nije bilo Srba sa Kosova. Nije bilo Srba iz drugih političkih organizacija i institucija iz Crne Gore. Nijesu bili iz Srpskog nacionalnog savjeta, nijesu bili iz Matice srpske, nijesu bili iz SNP-a, Prave Crne Gore.
       Pravdali su se jedni drugima zašto je ovoga puta bilo tako. Ono drugi su ih napadali. „Odsutni“ predstavnici Srba su tamo prisutne srpske predstavnike javno nazivali političkim Srbima, salonskim Srbima, miljenicima velikog vođe i kako ne sve. Ali uz troicu predstavnika „ugroženih Srba“ iz Crne Gore, koji su eto na poziv „predsjednika svih Srba“ badnje veće i Božić proveli u Beogradu u dvorima predsjedničkim, u prostorijama generalnog sekretarijata ove ustavne institucije u ovoj velikoj državi, za neke prvi put je osvanuo i badnjak.
       Ogromno drvo, kažu ni cerovo, ni hrastovo, nego dubovo, unijeli su ovi probrani predstavnici „srpskog naroda iz regiona“ što je, mora se priznati, imponzantno djelovalo.
       Neki zlobnici su čak primijetili da se sve dešavalo u po bijela dana, a ne kako srpski običaji i hrišćanski u cjelini nalažu uveče kada se u toplim domovima badnjaci nalažu. Oni još veći cinici primijetili su da oblik badnjaka liči na sve drugo, a ne na sveto drvo i da je očigledno stradao neki od dubova iz nekog od drvoreda velikog megapolisa Beograda po logici ko će primijetiti da nedostaje jedno stablo.
       Kako god da bilo okupili su se da pošalju poruku o nužnom jedinstvu i potrebi da se na njemu radi nacije, pod okriljem matične države, bez obzira što su izazvali proteste njihovih ostavljenih da se pate u statusu „nesporno“ ugroženih iobespralvjenih pripadnika Srpske nacionalne zajednice. Posebno u Crnoj Gori.
       A dan prije „isteka stare godine“ visoki funkcioner „obespravljenih“ koji su bili na božićnom doručku kod predsjednika Srbije izabran je ni manje ni više za gradonačelnika jednog od najvećih gradova u Crnoj Gori, najbogatijih u svakom slučaju, za gradonačelnika Budve.
       Izabran čovjek koji je u tako teškoj ekonomskoj i socijalnoj situaciji da je jedan od najbogatijih građana ove metropole turizma, da se bavi isprativim biznisom, toliko skromnim da je primajući dužnost gradonačelnika obećao da će platu davati u humanitarne svrhe, a da će potraživanje od skoro 20 miliona eura koje ima njegova firma prema Opštini Budva na čijem je čelu pokušati da realizuje, da naplati, od drugoga subjekta u tom gradu.
       I ovoga puta kod predsjednika svih srba razgovori o bitnom. Predstavnici ugroženih Srba z Crne Gore su kako rekoše kao vlastitu reakciju na stvaranje nekih antisrpskih tvorevina u regionu, pomenuta je Velika Albanija tom prilikom, predložili za otvaranje (treba čitati – brisanje) granica između Srbije, Crne Gore i Republike Srpske.
       Jednostavno predlog da se stvori u ovom trenutku realno moguća „mala velika Srbija“ dok se ne stvore uslovi za definitivno okupljanje svih srpskih zemalja pod jednu (ne zna se da li srpsku kapu crnogorskog dizajna ili srpsku šajkaču) kapu sa očekivanjem da će se skoro desiti kolektivan izlazak „na srpsko more“.
       I ponovo pitanja što ovo zvaničnim vlastima Srbije treba?
       Odnosi Srbije i Kosova, tek o tome ovom prilikom ne treba pričati. Odnosi Srbije sa Makedonijom, odnosi Srbije sa Crnom Gorom, i tako u nedogled.
       Zvanična vlast u Srbiji sve neupitnije povlađuje srpskom nacionalizmu i šovinizmu koji je više nego živ i koji želi da uređuje odnose ne samo u Srbiji nego i u regionu kroz stalno „ažuriranje“ pitanja položaja Srba.
       To ima svoje implikacije i na globalne odnose. Zvanična vlast se optužuje da sjedi na dvije stolice da želi i u Evropu, ali ne bi da ode daleko od Rusije što sve govori da je snažnija orijentacija i opredjeljenje da se stvari kreću po zahtjevima živog srpskog nacionalizma koji se u regionu ispoljava kroz sve manje shvatljive napore da se Srbi „zabrinuti za svoj kolektivni status“ malo, malo pa okupljaju, ovoga puta i pod teretom ni malo lakog, gabaritnog očigledno, badnjaka, što ide u susret interesima i globalnih igrača u ovom slučaju Rusije.
       Stavovi ministra spoljnih poslova Srbije (Ivica Dačić) o tome da ga ne interesuju dešavanja iz 1918. godine, jer da se on pitao nikada ne bi bila pravljena zajednička država, njegovi stavovi da Srbi treba da uđu u Vladu u Crnoj Gori i tako kroz institucije rješavaju svoja pitanja upitna su ne samo u Srbiji nego i inače.
       On susjednu državu u ovom slučaju Crnu Goru očigledno doživljava kao pijacu đe se trguje, pregovara, naturalno razmjenjuje. Njegov politički otac, čuveni guru srpskog nacionalizma iz 90-tih godina prošlog vijeka, kada nije mogao sa institucijama Crne Gore da postigne dogovor o realizaciji svog nacionalnog programa okupljanja svih Srba, u Crnoj Gori je preko svojih, a naslednika onih neveselih poslanika sa velike srpske podgoričke skupštine iz 1918. godine, tih godina poslednje decenije XX vijeka formirao plemenske skupštine u ovoj državi. I jednostavno ignorisao i prekinuo svaku vezu sa legalnim i legitimnim institucijama države Crne Gore, prekinuo je bilo kakvu na pravu zasnovanu institucionalnu saradnju i na svoj kanabe u Beograd pozivao je plemenske poglavice prve ljude plemenskih skupština iz Crne Gore na konsultacije.
       Tuga i jad. Istina, tada nije bilo badnjaka i nije to radio na svete hrišćanske dane, ali šta je to drugačije od ovovremenih okupljanja predstavnika Srba iz regiona kod velikog vođe makar kao u poslednjem slučaju to bilo samo po kriterijumu političkih srba nesumnjivo odanih prvom čovjeku Srbije.
       I predsjednik SPS-a koalicione partije aktuelne vlasti Srbije ima jednostavan način da riješi „političku krizu“: “.
       „Uđite u Vladu“ to je pobjedničko rješenje.
       I sad se svi u Crnoj Gori i diljem demokratskog svijeta koji znaju šta je demokratija, šta su procedure krste kako im to nije palo na pamet, a toliko godinama tragaju za spasonosnim rješenjem. A ono im tu ispred nosa samo ga je trebalo viđeti. I da ne bi čovjeka koji „bolje pjeva nego što vodi politiku“ Crna Gora i Srbi u njoj bi još ko zna koliko godina tumarali.
       I da stvar bude do kraja farsična odgovor mu daju politički predstavnici tih njegovih ugroženih Srba reagujući na njegov prijedlog riječima da oni to znaju, ali kada bi odlučili da uđu u Vladu postali bi izdajnici i napravili bi otklon od svetog sve nacionalnog programa okupljanja svih Srba pod jednu šajkaču, pod jednu zastavu u zagrljaj matične države Srbije.
       Sve sa, konačno, zajedničkim badnjakom.






















































































          Redakcija Pretplata Marketing Tekstovi tekst Iz starih brojeva Mali oglasi

Designed by Ivan Markovic - XENOX