SVEDOK Internet



Broj 1178.

Poseta
5699578

Treća armija nije izgubila rat, izgubljen je za „zelenim stolom“ potpisom u Kumanovu

Ćutanje o (ne)izboru akademika stiglo na – naplatu

Kosovski zavet je srpska verzija Novog zaveta

1604.

Ulični TV dnevnik


          Redakcija Pretplata Marketing Tekstovi tekst Iz starih brojeva Mali oglasi

Piše: dr Miodrag Miško Vuković, Poslanik u Skupštini CG
„Atlas” demokratija

       Već mjesec dana pokušava se u Crnoj Gori instalirati nova afera. Insistira se da se svi društveni procesi prilagode „novim okolnostima“ da se čitav život adaptira na potrebu da se hitno reaguje na uzroke „novog poltičkog i društvenog potresa“, da se bez odlaganja politički, sudski, dakle pravno u svakom smislu, reaguje na „očigledne“ posledice najnovijih dešavanja...
       Kralj Nikola je imao bombašku aferu spremljenu u Beogradu preko beogradskih crnogoraca da se opomene i zaustavi na putu antipatriotskom i antisrpskom, aktuelna garnitura je imala suočavanje sa pokušajem državnog udara i to dva puta najmanje 1998. i 2016. godine.
       U oba slučaja radilo se o idejama i izvršiocima iz iste političke anticrnogorske, antisuverenističke i u posljednje vrijeme antidemokratske matrice...
       Dakle, politička scena u Crnoj Gori postaje sve zanimljivija. To je jedna od ocjena koju relevantni politički, državni i društveni subjekti u odnosu na aktuelna dešavanja osvih dana saopštavaju. Temeljna politička, demokratska partija, DPS, je upravo jedan od subjekata (ponovo!?) u centru uslovno rečeno nove afere.
      
       * * * * *
      
       Kralj Nikola i njegova Crna Gora su početkom 20 vijeka slomljeni i žrtvovani za tu istu ideju prethodno planiranom i sprovedenom kompromitacijom da su diktator i diktatura, da je on uzurpirao državni budžet, a da je Crna Gora nedovoljno srpska na čelu sa njim, da je nemoralan i nedostojan da bude na čelu kao predstavnik dinastije.
       Treba se sjetiti učešća i međunarodnog faktora u tom činu dugo trajuće proizvodnje afera. Kada se sve otkrilo autori i izvođači su se razbježali „glavni svjedok“ nemorala tada aktuelnog rukovodstva odveden je na sigurno, u svakom slučaju nedostupan crnogorskim nadležnim organima da bi se i pravno otrkila sva bestijalnost ovog krupnog ponovljenog pokušaja udara na novu Crnu Goru.
      
       * * * * *
      
       Jedan od deceniju i više unazad najpoznatijih biznismena (Duško Knežević, primedba urednika) koji je poslovao i posluje ne samo u regionu Zapadnog Balkana, nego i u Rusiji, Kipru, Velikoj Britaniji, čovjek koji ima ogromne biznise u bankarskom sektoru, u turizmu, medicini, koji je vlasnik jednog od četiri univerziteta u ovoj državi, pokrenuo je (da li samo on pokazaće vrlo brzo naredni dani) čitavu priču o tome da je kao borac za novu demokratsku Crnu Goru, kao zagovornik njene orijentacije ka evropskim i evroatlantskim integracijama, kao iskren zagovornik aktuelnog demokratskog projekta rada i razvoja, bio u kontinuitetu u poziciji da na sve načine, finansijski, materijalno dakle, prije svega, pomaže utemeljenje i razvoj tog projekta u mnogim njegovim oblastima.
       A onda su nesporazumi za koje on tvrdi da nijesu od juče, njegovi prije svega sa aktuelnim strukturama vlasti, a nadasve sa prvim ljudima države i prvim ljudima DPS-a kulminirali i njemu nanijeli ogromne štete u biznisu i poslovanju u mnogim segmentima ako ne i u cijelini funkcionisanja njegove velike korporacije, poslovngog sistema, odnosno poslovne grupe.
       Pokušao je, odlučio je to konačno da saopšti, jer pritiske nije mogao više da izdrži, da riješi taj konflikt sa aktuelnim crnogorskim vlastima - ali kako je rekao bezuspješno.
       I onda je odlučio da se malo izmakne i da sa distance, za sada iz glavnog grada Velike Britanije koristeći savremene tehnologije povede medijski, politički i sveukupni rat protiv nepravde koja mu se čini i nosilaca agresije na njega.
       Koristeći društvene mreže svakodnevno hrani zainteresovanu crnogorsku javnost istinama koje je kako kaže dugo krio.
       Odmah i bez čekanja u funkciju promocije kako su naveli za Crnu Goru konačno dočekane istine o stvarnom krakteru aktuelne vlasti, a koja bi definitivno morala da dovede do temeljnih promjena u sistemu u državi, u projektu, priskočili su da mu daju i da pri tom budu čak i ažurniji od samog autora čitave ove nove političke sage, tzv. nezavisni mediji „Vijesti“ i „Dan“ njihovi portali i mediji, dakle štampani i elektronski, posebno stare i nove društvene mreže koje podržavaju istu priču, zatim već poznate navodne nevladine organizacije, slobodni intelektualci, sve u svemu bez ikakvog iznenađenja kada je to u pitanju poznati arsenal nezavisnih i nesvrstanih već i ranije u istina do sada neuspjelom pokušaju da se dokažu da su na pravoj strani istorije u nebrojano prilika u zadnje tri decenije u Crnoj Gori.
       Na udaru su prije svega demokratska vladajuća koalicija, temeljna partija DPS, svi državni organi čiji se legitimitet ponovo javno bez ikakve sumnje dovodi u pitanje, naročito aktuelni predjsednik države (Milo Đukanović), predsjednik i Vlada Crne Gore, Skupština u kojoj ponovo prisutna apstinencija najvećeg broja poslanika opozicije, a naročito sudski sistem, državno i specijalno tužilaštvo i vrhovne sudske institucije.
       Svi su oni ponovo prvo lice prema kojme idu sve optužbe i prigovori za „katastrofalno stanje u državi“ i od mnogih od njih se traže ostavke, hitna abdikacija, smjene.
       Najavljuju se različite inicijative. Te parlamntarna opozicija će predložiti da se utvrdi po njima nesumnjiva odgovornost Mila Đukanovića, predsjednika države Crne Gore jer u kontinuitetu krši i gazi Ustav države, a samim tim i potreba da bude smijenjen, razriješen dužnosti.
       Zahtijeva se hitna sjednica crnogorskog parlamenta na kojoj bi se razgovaralo o „novonastalim događajima“ sa unaprijed pripremljenim i predloženim zaključcima o potrebi ne samo političkog nego, u Parlamentu i pravnog i moralnog diskreditovanja i sankcionisanja unaprijed određenih, a po njima nesumnjivih krivaca.
       Krenuli su i protesti. Građanski neko kako. Ne zna se istina ko i ogranizuje, ali za početak nijesu politički, a na njima kompletni organi opozicionih političkih stranaka, poznata lica opozicionih političkih lidera čak i oni koji se u već dvije godine trajućem postupku nalaze na optužnicama specijalnog državnog tužilaštva kao nosioci antidržavne aktivnosti pravno definisane kao pokušaj terorizma, u javnosti poznatom pokušaju državnog udara iz 2016. godine.
       Istina, nijesu baš svi zajedno. Neki od njih se nećkaju. Međusobno se ucjenjuju ali uglavnom na tom „alternativnom“ političko – medijskom – građansko – intelektualnom polu svi oni koji moraju da budu zajedno ponovo zajedno. I svak radi svoj dio posla. Više nego organizovano, dobro pripremljeno, sa jasnim ciljem, sa podijeljenim ulogama.
       Rečeno je već ova „nova priča“ traje već mjesec dana. Ipak, za razliku od prethodnih sličnih situacija zadržana je, mnogi ne očekuju još dugo da će tako biti, na nivou „unutrašnjeg dijaloga u Crnoj Gori, istina sa jednim od glavnih aktera koji iz Londona upravlja svojom stranom procesa neželeći da se vrati u „Crnu Goru zarobljenu državnu, državu zarobljenih institucija, sudskih organa pod očiglednom upravom političkih struktura“.
       Tu i tamo poneki zainteresovani za crnogorska dešavanja, kao što su profesori bezbjednosti iz Beograda i Zagreba, već poznati analitičari političkih prilika na Balkanu iz SAD-a, upozore prije svega crnogorsku javnost o čemu se radi.
       Ali vidljivo nema određenijeg odnosa ni Rusije ni Amerike ni Zapadne Evrope, ni Beograda, za sada Crna Gora „sirak tužni bez iđe ikoga“. Prosrpske stranke računaju da će progovoriti i grunuti Veliki brat iz Moskve i njihove strukture iz Beograda.
       Za poznavaoce prilika u Crnoj Gori ipak je posebno interesantno distancirano posmatranje čitavog ovoga slučaja od, u svakom trenutku - „novije istorije“ za dešavanja u Crnoj Gori zainteresovanog ne samo političkog Beograda.
       Ali zato autoriteti koji prate ne samo regionalne nego i globalne procese u kontinuitetu ne samo zadnjih godina nego i više decenija jedinstveni u stavu da se u ovom slučaju radi o hibridnom ratu protiv Crne Gore, a čiji je cilj nezavisna i samostalna Crna Gora posebno njena orijentacija ka evropskoj i evroatantskoj demokratskoj zajednici i zapadnom sistemu vrijednosti.
       Upozoravaju da Rusija u globalnoj utakmici nije digla ruke od Zapadnog Balkana. Prepoznatljivo je, kažu, u dešavanjima u Crnoj Gori da Rusija i dalje vrlo insistira da se zemlje Zapadnog Balkana okanu Evropske Unije, a o NATU ne treba govoriti. Evropska Unija je bila i ostala strateški interes Rusije. Pokazaće se narednih dana o čemu se radi.
       Od svega prethodno rečenog najintrigantniji je zahtjev, iako nije nov, ponovljen je, pomenutih navodno nevladinih organizacija i jednog dijela opozicije, na čelu sa rahmetli SDP-om, upućen, preciznije upućivan svakodnevno institucijama Evropske Unije i Evropske Komisije, i u njihovim kancelarijama u Podgorici ali i u centrali u Briselu i šire, da ne mogu i ne smiju na dosadašnji način tretirati Crnu Goru.
       Eto ponovo pozivi da se uvede sa strane instalirana uprava u Crnu Goru. Neko traži Ruse, neko traži invaziju zapadne demokratije u njihovoj interpretaciji, a i jedni i drugi ponovo ruku pod ruku protiv autentičnih, autonomnih i vidljivo ostvarenih demokratskih interesa, a prije svega nacionalnih i državnih potreba, građana i društvene zajednice Crne Gore.
       Iako za svaku ozbiljniju analizu jednog procesa, pa čak i događaja treba da se ispune određeni uslovi već u ovom trenutku kada je akutna afera u pitanju ili pokušaj njenog stvaranja, omogućava izvođenje nesumnjivih političkih ali i širih stavova o njenoj suštini, namjerama i željenim posljedicama.
       Nije ništa ovo novo, možda je neočekivano po dimenzijama i brutalnosti kojom se desila. Ona je jedna, već je izvjesno, u nizu „afera“ sračunatih, ako se već ne može zaustaviti demokratski put nezavisne Crne Gore, a ono da se pokuša kompromitovati, pa samim tim usporiti. Matrica je ista u kontinuitetu.
       Već više od jednog vijeka, a posebno u zadnje tri decenije, pokušaja obeshrabrivanja Crne Gore i njenih državnih, političkih i društvenih struktura, naročito pojedinaca sa ciljem da se svi obeshrabre i odustanu od istorijskog a nužnog opredjeljenja Crne Gore da krene putem demokratskog, proevropskog i prozapadnog razvoja.
       Afera „duvan“, afera „SC“, afera vezana za organizovanje referenduma o nezavisnosti, afera „snimak“, afera oko priznanja Republike Kosovo, prije toga afera oko odluke i ulaska Crne Gore u NATO, pokušaj državnog udara 2016. godine i sada pokušaj stvaranja afere „koverat“ ili Altas sasvim svejedno, samo su činovi u opasnoj prestavi kažnjavanja Crne Gore. Režiseri i akteri na sceni isti.
       Duvanska afera, kriminal neslućenih razmjera uz angažovanje „svjedoka“ u državnim i drugim medijima, prije svega Beograda ali i regiona. Trebalo je 20 godina da taj koncept doživi pravnu i politiku kompromitacije legalnim odlukama, čak i sudova u drugim državama o kojima oni koji su kreirali i nosili tu aferu ne osjećaju potrebu da bar zaćute ako nemaju ili ne smiju da imaju moralnog i ljudskog skrupula da se javno izvinu za vlastita dvodecenijska nepočinstva.
       Šta je afera „SC“ nego pokušaj kompromitacije noslaca snažno rođenog pokreta za obnovu državne samostalnosti Crne Gore. Ako nijesu, a nijesu ostvarili očekivane rezultate projekti političke i državne kompromitacije tih ljudi do tada projektovano se krenulo sa pokušajem žestoke moralne diskvalifikacije istih. Ne samo da su politički neprihvatljivi i da rade protiv „interesa ogromne većine građana Crne Gore“, već su i moralno nedostojni da budu politički i državni prvaci Crne Gore, ljudi koji su tvrdilo se bacili pod noge tradicionalne moralne vrijednosti Crne Gore.
       Takve osude su ubijale gore od puščanog metka. Haranga čiji su projektanti, a posebno izvođači bili isti oni koji su izveli udar u DPS-u jer je zajednički interes, odnosno jedinstven, da se Crna Gora zaustavi na izvjesnom putu pune državne rehabilitacije.
      
       * * * * *
      
       Kako se mijenja geopolitička slika svijeta i kako se mijenjala opozicija Crne Gore, objektivno u kontekstu međunarodnih odnosa, tako su u različitim činovima ne samo unutar crnogorske drame se pojavljivali i različiti „međunarodni subjekti“.
       Ranije Rusija, stalno konzervativna i nacionalistička politička i državna struktura države Srbije u kontinuitetu preko jedan vijek, danas ponovo Rusija i mnoge konzervativne Crnoj Gori nenaklonjene političke i druge strukture medijske i finansijske iz regiona Evrope, pa i svijeta.
       Nesumnjivo učešće Rusije kao jednog od organizatora pokušaja izvođenja državnog udara u oktorbu 2016. godine preko nacionalističkih struktura Beograda i konzervativnog antidemokratskog dijela društvene zajednice i političkih subjekata njoj prilagođenih u samoj Crnoj Gori najbolji je dokaz za to.
      
       * * * * *
      
       Ovo je samo jedan od više mogućih podsjetnika na nevjerovato nedovoljno spretno izvedene iskustveno provjerene stavove o kontinuitetu političkog, državnog, programskog i ljudskog napada na Crnu Goru.
       Moglo je mnogo toga drugoga da bude uzeto kao ilustracije i dokaz ali podsjećanje i na ovaj set prthodno iznijetih činjenica ubjedljivo govori o neprekinutoj ambiciji da se Crna Gora zaustavi, da se primora da promijeni svoj aktuelni državni i politički kurs.
       Bez obzira na debakl prethodnih pokušaja i kompromitaciju metoda koje su korišćene, čini se da ipak sadašnje iskustvo i ovovremenim promišljanjem i sudbine Kralja Nikole sa početka prošlog vijeka upozorava.
       Trebalo je 100 godina da bi se u Crnoj Ggori došlo do političke i pravne rehabilitacije Kralja Nikole i dinastije. Ali, u međuvremenu poslije njegovog sloma trebalo je svima i prije svega državi 100 godina da opet stanu na noge.
       Ali i danas ima onih, a oni su osnovni politički nosioci, odnosno njihovi naslednici aktuelnog pokušaja udara na Crnu Goru, prije svega kroz ponovljeni napor da moralno i politički i državno diskredituju šefa države i njegove saradnike, koji misle da sva sredstva nijesu dovoljno u prethodnim decenijama iskorišćena da bi se Crna Gora vratila u prošlost, disciplinovala, učinila drugačijom nego što danas jeste.
       Zato evo Crnoj Gori ponovo istih jahača apokalipse.
       Presude su donijete, krivci su označeni, oni su nesumnjivo ti na koje se prstvom ukazuje i ne kontrolisano pljuje u medijima, samo treba primijeniti sankcije.
       Treba hitno zakazati sjednicu Parlamenta. U Parlamentu smijeniti predsjednika države, u Parlamentu presuditi demokratskoj parlamentarnoj većini, pokušati izvesti unutar institucionalni državni udar, a ako to ne bude dovoljno ili ako se ne uspije već je spremna alternativa, ulica i novo „dešavanje naroda“. Ova nova dešavanja otkriće svu bestijalnost i bezobzirnost kreatora projekta.
       Strane obavještajne službe, domaći kosturi koji ispadaju iz ormara u Crnoj Gori, spavači koji se ponovo bude po naređenju sa zadatkom da odrade svoj dio posla u udaru na državu, sve je to ponovo na sceni.
       Cak i poslanik koji je dugo bio novinar, koji je dugo zatim bio politički rukovodilac novog političkog subjekta u Crnoj Gori subjekta koji je zavrijedio na poslednjim izborima i dva polanička mandata od kojih je jedan njegov, vrlo logoreičan u javnim nastupima u promociji napora da se konstituiše nova afera „koverta“ ili „atlas“, kako god, onako u prolazu priznaje da je jedan od ljudi koji radi u štabu čovjeka koji je iz Londona krenuo sa serijom informacija o kriminalnoj crnogorskoj vlasti.
       Taj čovjek inače ističe da se neće vratiti u Crnu Goru dok god je ta vlast na njenom čelu, najavljujući da ima i do 2000 minuta snimljenog, a po vlast kompromitujućeg materijala, čovjek koji je javno saopštio na početku da je sve ovo pripremao već pet godina, da su mu pomagali i pomažu timovi pa i međunarodnih eksperata.
       Prosrpski dio opozicije čiji su lideri glavna lica na optužnicama u sudskim postupcima povodom pokušaja terorizma i pranja novca iz 2016. godine, i dalje forsira po njih „sigurnu lajkovačku prugu“.
       Bili su u Beogradu, dočekali najvećeg političara današnjice kako kažu ruskog predsjednika, bili na prijemu organizovanom u njegovu čast, slikali se i uz par fotografija koje su objavili javnosti predočili njegovu poruku da su oni heroji novog doba i da treba samo da izdrže jer je sve trulo i brzo dolazi do promjena.
       Tako ohrabreni su se pri tom iz Beograda vratili avionom Vlade Srbije iako nijesu ni zaposleni u vladinim i državnim institucijama Srbije, iako nijesu legitimni potrošači budžetskih sredstava ove države, iako nijesu na listi onih koji imaju pravo da troše sredstva srpskih poreznih obveznika.
       A oni zajedno sa njihovima u Crnoj Gori u velika neoprostiva nepočinstva aktuelnog predsjednika države koji je trn u oku svima kao metafora za novu ali ne i njihovu jer je antisrpska za Crnu Goru, a samim tim i neoprostiva navode i to što je na promociju upravo biznismena o kome se govori u ovoj aferi, a koji je organizovao predstavljanje svog posla u jednoj stranoj državi sa drugima putovao kao njegov gost sa plaćenim avio kartama i troškovima boravka. Eto ti ga de.

„Vijesti“, „Dan“, Milo i bazen
       Mediji, ugroženi i pod pritiskom vlasnika, bez mogućnosti da iznose istine, kreirajući medijski ovu aferu posebno „Vijesti“ i „Dan“ ali i portali sa armijom dobro opremljenih botova, malo malo pa objavljuju informacije o tome da strani eksperti za slobodu medija traže od države da prestane da onemogućava da novinari rade slobodno posao za koji su zaduženi?!
       A oni rade tako što vlasništvo nad stambenim objektima mirnih rađana Podgorice sa njih prebacuju na predsjednika države, saopštavajući zaprepašćenom narodu, kako oni kažu, „da predsjednik države ima stambeni objekat od preko 2000 kvadrata (na placu od 1500 kvadrata, hic!) sa dva bazena i dvije bioskopske sale (malo li je?)...
       Odmah se elementarnim uvidom utvrdi da je objekat u izgradnji, i to tek u temeljima, da u njemu stanuju samo vreće cimenta, skele i još nerazvijena elektro i vodna instalacija i da je taj objekat vlasništvo sasvim drugog čovjeka. Iako mediji to znaju, na pamet im ne pada da se javno izvinu, ili bar zastide.
Kralj Nikola nudio, Srbija odbijala
       Crna Gora je nesebična država. Rečeno je to mnogo puta i na stranicama ovog časopisa. Treba neke od činjenica i ponoviti.
       Najstarija na Balkanu.
       Nikada nije bila nacionalno sebična i državno uskogruda. Uvijek je težila integracijama. Željela je saveze sa sebi, prije svega, najbližima.
       Jedini uslov koji je tražila da drugi koji prihvataju takvu njenu ambiciju treba da ispune bio je i ostao da bi savezi šire državne zajednice trebalo da počivaju na principu ravnopravnosti i međusobnog državnog i ljudskog uvažavanja.
       Nikada u tome nije uspjela, jer ti drugi su uvijek odbacivali i samu pomisao da se tako udružuju sa „malom Crnom Gorom“.
       Istorija je zapisala da je Kralj Nikola (kao veliki Srbin u interpetaciji protivnika današnje dominantne Crne Gore) četiri puta nudio vlastima samostalne Srbije kao suveren samostalne Crne Gore zajednicu dva naroda i dvije države i sva četiri puta je odbijen. Jedini razlog je to da je u njegovom predlogu dominantan bio zahtjev za punom ravnopravnošću.
       Prije mjesec dva u Parlamentu se razgovaralo o posljedicama takozvane Podgoričke Skupštine i podsjetili se svi nespornih istorijskih činjenica, među kojima je i one da je i tada, na kraju svoje državničke karijere i biološkog čak trajanja, Kralj Nikola ponovio da je Crna Gora uvijek za integracije, ali da ne pristaje da bude potčinjena a posebno ne poništena.
       Interesantno, četiri puta je i aktuelna vlast DPS-a i demokratskih snaga Crne Gore u trenutcima najnovije jugoslovenske drame krajem prošlog i početkom ovog vijeka, Srbiji nudila savez na ravnpravnim osnovama dvije države da bi se očuvala integralistička jugoslovenska ideja i sva četiri puta je od aktuelnih vlasti odbijena ta ista ideja.
       Morala je da interveniše i međunarodna zajednica u liku EU i da se prihvati, od Srbije prije svega, pokazalo se, prelazno rješenje u vidu Državne zajednica Srbija i Crna Gora, kojim je preduprijeđena radikalizacija odnosa između dvije države u tom trenutku.
       Nepristajanje, dugo, aktuelnih vlasti Srbije, da priznaju demokratsti izboren status nezavisne države Crne Gore poslije referenduma iz 2006. godine, najbolja je potvrda prethodno rečenog.
       Šta razlikuje stav Vlade Srbije iz 1878. i ćutanje Vlade Srbije, odbijanje dugo da prizna nezavisnu Crnu Goru 2006. godine, i kasnije i sadašnji stavovi iz oficijelnih struktura Srbije, o odnosima sa Crnom Gorom, a kojima ne treba tumač.
       Skoro ništa. Vidljivo je da se politika u ovoj državi o tome da se, prije svega ova država i njen koncept poželjnog organizovanja države vaskolikog Srpskog naroda, nije promijenio.
       Naime, te 1878. godine priznanje nezavisnosti Crne Gore na Berlinskom kongresu kao 28 članice čak i prije Srbije dočekan je u Vladi Srbije stavom da je to najveći poraz srpske politike, valjda od Kosovskog boja do tada.
       Danas neskriveno u srpskoj vlasti i stavovi o tome da treba pronaći onoga koji je kriv u toj istoj vlasti što je dozvolio Crnoj Gori da se „otcijepi“.


















































































          Redakcija Pretplata Marketing Tekstovi tekst Iz starih brojeva Mali oglasi

Designed by Ivan Markovic - XENOX