Bilo bi neinteresantno da ovako značajni dani za Crnu Goru prođu, a da svoj performans ne napravi i Srpska pravoslavna crkva u Crnoj Gori.
       Baš sada, nekoliko dana pred odluku Evropskog savjeta o budućnosti Crne Gore, srpski mitropolit Amfilohije izlazi sa zahtjevom pred državne organe Crne Gore da se obnovi Crkva na Lovćenu, na Jezerskom vrhu jer iduće godine je 200 godina onoga čiji je amanet upravo da počiva u jednoj takvoj crkvi, Petra II Petrovića Njegoša.
       Iako je Vlada formirala Koordinacioni odbor koji će se baviti tim značajnim datumom u istoriji Crne Gore, godišnjicom rođenja velikog Njegoša, iako se o svemu može razgovarati u okviru tog Odbora, SPC je odlučio da začini čorbu i ovoga puta, kao i mnogo puta ranije, pred značajne datume za Crnu Goru, sve sa ciljem da uznemiri odnose u državi konfrontira ljude i strukture i da se pošalje poruka Evropi „ne, nije Crna Gora još spremna za pregovore“.
       Poslanik Nove srpske demokratije je „odmah presavio tabak“ i napravio Prijedlog zakona o obnovi crkve iz 1925. godine na vrhu Lovćena kao dio ispunjenja zavjeta poslije 200 godina od ovog velikog pjesnika duhovnika i državnika.
       Tekst Zakona pun pravnih nebuloza. Ali o tom kasnije. Srpska pravoslavna crkva je uspjela da pucnjem iz sačmarice, što je drugo ime za ovaj njihov zahtjev, već postigne jedan cilj.
       Uznemirila se politička, intelektualna i ukupna javnost u Crnoj Gori. Krenule su žestoke kritike na ovaj anticrnogorski i anticivilizacijski zahtjev. Počelo je preturanje po crnogorskoj istoriji, saopštavanje argumenata, vađenje istine na svijetlo dana.
       Istorijčari, svi do jednog, upozoravaju da zahtjev Srpske mitropolije, da se pored postojeće Mauzoleja obnovi crkva iz 1925 godine je kukavičije jaje koje ova institucija, neregistrovana u Crnoj Gori, želi podmetnuti Crnoj Gori i to u danima bitnim za državu.
       Podsjećaju da je kapelu na Jezerskom vrhu u XIX vijeku podigao Petar II Petrović Njegoš i da je njena svrha bila da služi kao spomenik, sjećanje na njegovog prethodnika Petra I Petrovića Njegoša ili Svetog Petra Cetinjskog, stvoritelja novovjekovne crnogorske države.
       Dakle, nekada postojeća Kapela bila je posvećena Petru I, a Petar II je ostavio zavjet svom bratu predsjedniku crnogorskog Senata tadašnjeg i njegovim članovima da se njegovi posmrtni ostaci pohrane u toj Kapeli.
       I tako je i bilo.
       Pohranjeni su 1855 godine u grobnici na Jezerskom vrhu. Tek sa Njegoševim grobom postojeća kapela na Lovćenu postala je grobnica - kapela.
       Njegovi sunarodnici su je kasnije nazvali spomen grobnicom Njegoševom. Ona nije bila sakralni objekat, niti je ikad obavljeno njeno osvještanje.
       Bila je Njegoševa zadužbina, a ne svojina crkve. Ali 1916. godine istu je oštetila austrougarska vojska. Njegoševi zemni ostaci su prebačeni u Cetinjski manastir.
       Nestankom Crne Gore 1919. godine, ne Njegušima je bio formiran Odbor za obnovu ove spomen-grobnice, ali su sve aktivnosti bile odmah spriječene, jer se sumnjalo u lojalnost tog tijela prema novim vlastima koje su imale muku da neutralizuju otpor crnogorskih ustanika protiv okupacije.
       Nekoliko godina kasnije jugoslovenski kralj Aleksandar odlučio je da na Lovćenu podigne novi spomenik koji je trebalo da glorifikuje njegovu dinastiju i da u Crnoj Gori centralizuje svoju moć.
       Tako je 1925. godine podignuta nova Kapela na Lovćenu koju je Aleksandar posvetio svom sinu Petru Karađorđeviću i koja nije imala nikakve veze sa kapelicom Njegoša II iz prethodnog vijeka.
       Poslije Drugog svjetskog rata crnogorske vlasti su pronašle način da ospore prethodni režim koji je nanio veliko zlo Crnoj Gori i da umjesto zadužbine Kralja Aleksandra izgradi Njegošev Mauzolej na Lovćenu čiji je tvorac veliki umjetnik Meštrović koji je autor i spomenika na Avali i spomenika Miletiću u Novom Sadu i mnogih drugih spomenika za koje nikome ne pada na pamet da budu rušeni.
       Poslije 22 godine, uz mnoge muke i otpore podignut je Mauzolej 1974. godine, monumentalni spomenik Petru II Petroviću Njegošu, Mauzolej koji predstavlja reafirmaciju crnogorske nacionalne individualnosti.
       Prijedlog SPC u Crnoj Gori da se obnovi crkva, navodno Svetog Petra na Lovćenu, a u stvari odluka Karađorđevića, nastavak je njene stalne političke akcije širenje i dominacije svetosavlja i velikosrpstva da bi se likvidirala Crna Gora i Crnogorci i njihova ckrva.
       Po mnogima, to je propaganda i čin koji najavljuje početak predizborne kampanje u kojoj tzv. alternativni anticrnogorski pokret srpskih i prosrpskih partija tradicionalno predvodi Srpska Mitropolija u Crnoj Gori pri čemu je vješto nađen povod predstojeća 200 godišnjica Njegoševog rođenja, sa ciljem da se taj veliki jubilej pretvori u duhovnu asimilaciju, a normalno zatim i u političku smrt sadašnje Crne Gore, reaguju iz Crnogorske pravoslavne crkve.
       Smeta Lovćen Srpskoj crkvi ovakav kakav jeste danas jedan od najznačajnijih dokaza istorijskog postojanja Crnogoraca kao naroda i Crne Gore kao države. Dok postoji Lovćen postoji Crna Gora. Lovćen je drugo ime za državno stasavanje stradanje, pa ponovno vaskrsnuće Crne Gore.
       I sada zahtjev da se obnovi crkva Karađorđevića, da Lovćen ponovo bude srpski kao 20 godina, kada nije bilo Crne Gore u vrijeme Karađorđevića, nasiljem i pritiscima.
       Ali i pitanje. Ne jedno nego više. Šta će to nekome sada?
       Srpska crkva u Crnoj Gori nije registrovana i radi šta hoće. Funkcioniše mimo pravnog sistema Crne Gore ovih dana veliki problemi sa boravišnim dozvolama srpskih popova u ovoj državi i pored poziva kleru Srpske crkve da istu registruje u skladu sa zakonom.
       Na prevaru izvrtanjem istorijskih činjenica našli su uzlužne u svom političkom krilu Novoj srpskoj demokratiji da predloži zakon da se obnovi kapela Karađorđevića da se optuži Crna Gora da ne ispunjava zavjet Petra II da počiva na Jezerskom vrhu na Lovćenu (a, đe da počiva nego tu) da se izgrađena „odnovljena crkva Karađorđeviča preda na upravu Mitropoliji crnogorsko primorskoj Srpske pravoslavne crkve (u tom grmu leži zec) koja će istom gazdovati.
       Ne treba, kažu, rušiti Mauzolej koji je ne samo duhovno svetilište nego Mauzolej trajanja crnogorske države i crnogorskog naroda koji je izgradio čuveni vajar i za honorar tražio plećku mesa i bocu crnogrske rakije i vina. U tom grmu leži zec. Dakle, Srpska crkve nije registrovana u Crnoj Gori i ne pada joj na pamet da to uradi „jer je crkva starija od države pa nek se država registruje u crkvi“ ali će zato postati zakonom verifikovan subjekt pravnog poretka Crne Gore tako ući u Crnu Goru kao legitimna struktura i niko joj više neće moći prigovoriti da ne postoji u papirima države Crne Gore koje je ista usvojila.
       Dakle, nekoliko pogodaka od ispaljene sačme, samo da još to neko prihvati. Normalno teško da će to biti prihvaćeno, jer i kad bi bilo prihvaćeno napravio bi se haos na crnogorskom Olimpu na Lovćenu.
       Ako bi se obnovila crkva Karađorđevića, pitanje je đe pored postojećeg Mauzoleja (jer oni ne žele da ga ruše) ako bi Njegoševe kosti ostale u Mauzoleju šta će crkve kao crkva i đe na Lovćenu?
       Da se inati i prkosi Mauzoleju da bude simbol svađe koju Srpska crkva unosi u Crnu Goru?!
       Ako se kosti Njegoševe prenesu u tu crkvu onda će se Srpska crkva narogušiti i tražiti da Mauzolej koji je izgubio svrhu svog postojanja odleti sa Lovćena kao što je i doletio.
       Malo li je rekli bi Srbi i u Srpskoj pravoslavnoj crkvi u Crnoj Gori.
       Jeste prevara, jeste dovoljno prevara pokušaj, ali i Crna Gora je naučila, današnja Crna Gora, iz istorije svoga trajanja.
       I nije samo ovaj pokušaj besmislen u svojoj namjeri da nanese zlo i odnosima u Crnoj Gori i pošalje lošu poruku Evropi.