U Crnoj Gori je vijest da se poštuje Ustav. Lokalne zajednice, na sreću malo ih je u kojima opozicija ima vlast, ne poštuju ni državu ni njen Ustav ni njene zakone. U njima nema, osim na ustanovama državnog karaktera, državne zastave, jubileji nijesu propraćeni državnom himnom umjesto aktuelnog državnog grba koriste se grbovi Crne Gore iz ranijih godina i decenija i njen drugačiji državni status nego što je današnji.
       U opštinama gdje je SNP dominantan počele su da se ističu državne zastave, aktuelni državni grb i da se intonira aktuelna himna, istina uz prateće zahtjeve da bude skraćena, jer su dvije zadnje strofe iste... I tako danima, mjesecima. Ali ne treba optuživati samo opoziciju i one koji su glasali protiv nezavisne države Crne Gore što rade to što rade. Definitivno treba javno otvoriti pitanje problema koji dugo traje, a to je da država ne poštuje u mnogim situacijama svoja temeljna dokumenta. Primjera je na žalost mnogo.
       Novim Ustavom iz 2007 godine država se zove CRNA GORA. Na mnogim državnim institucijama u centru Podgorice do juče su na ulaznim vratima visile stare table sa natpisom REPUBLIKA CRNA GORA i grbom umjesto zlatnim, srebrnim, grbom Nemanjića.
       U jednom gradu je do juče, a možda je to slučaj i danas na ulaznim vratima Suda za prekršaje pisalo SOCIJALISTIČKA REPUBLIKA CRNA GORA - PODRUČNO ODJELJENJE ZA PREKRŠAJE.
       Da se čovjek prekrsti. Ako bi bilo kog građanina Crne Gore policija zaustavila zbog prebrze vožnje, a da ne govorimo o strancima napisala prekršajnu prijavu i uputila ga u sud za prekršaje on bi otišao u sud za prekršaje SOCIJALISTIČKE REPUBLIKE CRNE GORE.
       Nije cinizam ako se čovjek zapita da li bi mu u tom sudu kaznu policajca države Crne Gore sudije tog suda mogle da podvedu pod propise koji su važili u vrijeme postojanja Socijalističke Republike Crne Gore. I niko da se ozbiljnije zapita zašto se to dešava. Možda zato što u upravi rade politički i ideološki nostalgičari koji pate za različitim oblicima zajednice sa Srbijom, pa im ne pada napamet da upodobe i vizuelan izgled institucija u kojima rade sa novom ustavnom organizacijom države.
       Što je još gore, možda se radi o nemaru što pokazuje nizak nivo profesionalne odgovorosti nosilaca javnih ovlašćenja i inertnost onih koji ih na to trebaju da upozore.
       Na graničnom prelazu između Crne Gore i BIH, krupnim slovima Ilino Brdo, između Trebinja i Nikšića prije neki dan sljedeća situacija.
       Vraćala se jedna porodica stanovnika Podgorice iz Dubronika preko tog graničnog prelaza. Prišli im carinici čija je uniforma i izgled u cjelini bio u skladu sa aktuelnim propisima Države Crne Gore.
       Na uniformi natpis UPRAVA CARINA CRNE GORE i dvoglavi zlatni orao, zvanični grb Države. Na prostorijama pogranične zgrade u kojoj je i Carina i Policija tabla Republika Crna Gora Granična policija.
       Na pitanje upućeno carinicima, jer policajaca u tom trenutku nije bilo, u koju državu ulaze - jer su krenuli u Crnu Goru, a ne u Republiku Crnu Goru carinici su ostali zbunjeni, i zamolili da se njima kritika ne upućuje jer je to stvar za njihove kolege policajce, obećavajući im da će im na to skrenuti pažnju.
       Dakle pet godina od usvajanja novog Ustava i preko deset godina zakona o novim simbolima Crne Gore na granici Crne Gore dobrodošlica u Republiku Crnu Goru sa bijelim orlom kao državnim grbom.
       I nije iritiranost pomenute porodice ono što upozorava. Kada stranac krene u Crnu Goru za koju je čuo da je lijepa i država vrijedna da se posjeti i na ulasku u istu se suoči sa natpisom koji ne odgovora zvaničnom nazivu države oće li se zapitati je li na pravom putu jer je čuo da postoje Sjeverna i Južna Koreja, Sjeverni i Južni Jemen, Sjeverna i Republika Irska pa bi mogao pomisliti da umjesto u Sjevernu Irsku ulazi u Republiku Irsku, a tamo baš nije krenuo.
       Još je gore suočiti se sa saznanjem da državni organi i rukovodioci u njima dozvoljavaju ovako elementarno nepoštovanje Ustava i Zakona o državnim simbolima.
       Šta reći o praksi koja se nečuveno toleriše. U Crnoj Gori je službeni jezik crnogorski što znači da se sva službena komunikacija mora voditi na tom jeziku, a to pak znači da se državni organi moraju konsolidovati do te mjere da u komunikaciji sa javnošću koriste službeni jezik. E da je tako...
       Koliko do juče u trci za obnovom kadrova u starim, a posebno u trci za angažovanjem novih mladih kadrova u novim državnim instucijama portparoli, koji su obavještavali javnost o politikama organa u čije ime govore, javno su sa svih televizija, radio stanica, pisanih medija zvaničnih saopštenja koristili jezik u službenoj upotrebi prije svega srpski i to sa čistim ekavskim izgovorom.
       Nije problem u jeziku koji se govore. Problem je u neustavnom ponašanju, ignosiranju zvaničnog jezika i jezičkoj diskriminaciji kada su jezici u službenoj upotrebi u pitanju.
       Iako za mnoge stvari treba vrijeme ova situacija se može brzo prevazići da ne bi bili iritirani građani Crne Gore koji govore drugim jezikom u službenoj upotrebi.
       Ako su srpski, hrvatski, bošnjački i albanski jezik istog ustavnog statusa da li bi se neko mogao ljutiti kada bi neki državni organ angažovao građanina Crne Gore koji govori samo albanski jezik i koji bi politike tog organa javnosti saopštavao na tom jeziku koji je u službenoj upotrebi.
       Neko će reći „Srbi su najbrojnija jezička zajednica, Srbi su ugroženi, srpski jezik treba da bude malo ravnopravniji od drugih (i ako Ustav govori suprotno i zahtijeva da bude poštovan)“.
       To što neko pokušava i na žalost uspijeva da se igra sa Ustavom ne abolira državu i državne organe što energičnije ne insistiraju na dosljednom poštovanju ustavnih i zakonskih odredbi počev od apsolutnog poistovjećivanja vlastitog ponašanja i djelovanja sa ustavnim i zakonskim odredbama. A u državi postoje institucije koje otvoreno prkose istoj, krše zakonske obaveze čak toliko nadmeno da se pozitivnim zakonima javno rugaju.
       Zakon o Crnogorskoj Akademiji nauka i umjetnosti je jedan žalostan primjer takvog ponašanja. CANU neće da poštuje zakon, jer je ocijenila da zakon nije dobar (da li je neko od članova CANU-a završio pravni fakultet i naučio prvu lekciju da je zakon zakon i da se mora poštovati makar bio loš sve dok se ne donese bolji zakon jer sve suprotno tome vodi u anarhiju?).
       Ništa od zakona - CANU neće da poštuje. Posljedica i dalje postoje dvije Akademije, jer CANU selektivno i i na osnovu tumačenja zakona za koje misli da je samo ona ispravno izlazi u susret zakonskim obavezama.
       Da o ponašanju Srpske pravoslavne crkve u Crnoj Gori se i ne govori. Iako Država ima Zakon o strancima u Crnoj Gori na crno radi na stotinu popova Srpske pravoslavne crkve. Kada im nadležni organi zatraže da legalizuju svoj boravak u Crnoj Gori, kako zakon traži, nastane vriska da je to atak na crkvu koja je strija od države i da država treba da se registruje u crkvi, a ne crkva u državi.
       Proces krelikalizacije u Crnoj Gori zahvaljujući nezakonitom ponašanju klera Srpske pravoslavne crkve se nastavlja.
       Srpski Patrijarh Irinej malo malo pa dolije ulje na vatru. Dozirano ponavlja otrcane, a konačno poražene istorijske floskule i prevare o Srpskoj crkvi u Crnoj Gori istovremeno govoreći o vjernicima Crnogorske pravoslavne ckrve kao zalutalom stadu, a o Mitropolitu Mihailu prvom čovjeku te Crkve kao „nesrećnom čovjeku“.
       I dok se država usteže da energičnije sve privede poznaniju prava Srpska crkva u Crnoj Gori nastavlja po svome. Nije to kanonsko pitanje, da bi država bježala da se umiješa u dio ovoga problema.
       Imovina je civilna kategorija svojina je i civilno pravo tako da bi nadležni državni organi javašluk koji poprima sve ozbiljnije razmjere u izvođenju Srpske pravoslavne crkve, primitivna komercijalizacija sakralnih objekata, neplaćanje poreza državi, devastacija crnogorskog kulturnog blaga mogla biti usporena pa i zaustavljena.
       Ne može se istovremeno govoriti da je država odvojena od crkve, da država priznaje pravo na vjeroispovijest, da poštuje svakog čovjeka i njegovo opredjeljenja kom će se Bogu moliti, da se cijeni postojanje Crnogorske pravoslavne crkve i pravo Crnogorcima na crnogorsku pravoslavnu vjeru, a istovremeno ništa ne raditi kao država koja je obavezana propisima da pomaže vjeroispovijesti ravnopravno i jednako pa tako i Crnogorsku pravoslavnu crkvu koja zbog spora u pravoslavlju u državi i dalje vjersku službu obavlja po privatnim kućama i rijetkim crvkama i manastrima.
       Zar treba čekati da kroz pregovore sa EU, posebno pregovore o pravnoj državi, vladavini prava, ljudskim pravima i slobodama Evropa Crnu Goru upozori da toleriše nepoštvanje Ustava, a time i diskriminaciju među ljudima na različite načine.
       Običan čovjek bi rekao Crna Gora ima Ustav, a oni koji za sebe tvrde da su najugroženiji u toj državi i vjerski i obrazovno i socijalno i statusno razbaškarili se i ponašaju se kako hoće - uglavnom mimo zakona i Ustava te iste države.
       Ovi problemi nijesu laki i nijesu svi istog intenziteta. To je tačno. Ali problem nefunkcionisanja države je problem koji se ne može tolerisati i koji treba „sasjeći u korijenu“. A koliko je danas i dalje zabluda na političkoj i javnoj sceni Crne Gore od kojih se poštenim odnosom i pomenuti i druge stvari i problemi mogu riješiti i staviti na svoje mjesto.
       Crnogorski i Srbi su isto. Crna Gora postoji od Vojislavljevića, Balšića, Crnojevića, Petrovića. Srbi su kao dinastija osvojili Duklju, prvu Crnogorsku državu, ognjem i mačem. Na prostorima Crne Gore uspostavili su svoju državu i prvi put dobili krunisanog kralja - Stefana Prvovjenčanog. Kraljevsku krunu kao „prvi vjenčani ili venčani“ je dobio od Rimskog Pape što znači da do Save Nemanjića nije bilo pravoslavlja na ovim prostorima.
       A danas najugroženiji u Crnoj Gori pričaju da je prvi narod na svijetu imao taj nebeski naziv - Srbi, da su od Srba nastali i crni, i žuti, i plavi, i bijeli da je od Srba nastala vaskolika vaseljenja.
       Ili u udžbenicima Istorije i u Crnoj Gori i u Srbiji toliko tekstova o PRVOM SRPSKOM USTANKU iz 1804 godine. O prvom ustanku protiv Osmanlija koji se slavi kao nacionalni praznik u državi Srbiji.
       Na stranu što su mnogi i ranije upozoravali da se radi o pobuni srpske vlastele protiv dahija, neki o protestu izvoznika svinjskog mesa u Austrougarsku, na stranu što se neđe može pročitati da su zastave srpskih prvoboraca u Prvom srpskom ustanku imale na platnu iscrtanu svinjsku glavu (Srbi su sadašnju zastavu dobili Sretenskim Ustavom nekoliko decenija kasnije i to dobrom voljom turskog sultana).
       Ako je 1804 godine bio Prvi srpski ustanak, a Srbi i Crnogorci su jedan narod, šta su onda bitka na Martinićima, bitka na Krusima, bitka na Carevom Lazu i druge bitke koje su Crnogorci vodili nekoliko desetina godina prije, pa i čitav vijek prije Prvog srpskog ustanka.
       A tukli su se sa Osmanlijama braneći svoju slobodu. Ako je, a jeste, Prvi srpski ustanak srpska istoriografija uzela ustanak iz 1804 godine zašto istoriografski pošteno ne kažu da i jedan manji narod koji se zvao i zove Crnogorski(cima) decenimama i vjekovima prije branio svoju slobodu i odbranio je i da je prvi crnogorski ustanak bio 200 - 300 godine prije Prvog srpskog ustanka. Takva demistifikacija istorije koja se na Tari ili Kopaoniku i zadnjih godina gura u glavu mladih ljudi, nacionalno Srba iz Srbije, Crne Gore, Bosne, Mađarske, Rumunije čak i preko bare stvorila bi uslove ne da nestane i ustupi prostor istorijskoj istini nego bi smirila strasti i u današnjim vremenima izvukle tapih ispod nogu srpskih političkih i duhovnih struktura kojima je napad na sve što je crnogorsko zanat i dobro plaćen posao.

Srbija        Očekuje da će nova vlast u Srbiji, koja ima problema da vlašću postane, okrenuti ćurak i na drugačiji način komunicirati sa Crnom Gorom. Nikoga ne raduje što pored već saopštenih kritika na ponašanje pojedinaca iz dosadašnje izvršne vlasti Srbije se pojavljuju i novi dokazi kao onaj - da je i premijer Cvetković i direktor policije Veljovič u godinama prošlim - da su tragali za ljudima koje će platiti da bi lagali o prvim ljudima Crne Gore i to ne bilo što nego ono i onoliko da bi te ljude ta njihova „istina“ poslala u zatvor, a njih i državu koju su stvorili do kraja kompromitovalo.        Ne raduje Crnu Goru ni kompromitacija te iste vlasti i same države što je čovjek „krunski svjedok“ mafijaških veza Crne Gore i sprskih tajkuna, odlukom demokratskih sudskih institucija zemalja članica EU skinut sa crvene Interpolove potjernice na koju ga je stavila srpska vlast prethodno mu uzimajući svu imovinu stečenu u Srbiji.        Crna Gora će biti srećena ako Srbija krene evropskim putem, a guslare lažnog nacionalnog patriotizma pošalje na etno festivale.        Što se prije to desi bolje je i za Crnu Goru i Srbiju i za Srbe u Crnoj Gori, i za Crnogorce u Srbiji i za sve ljude u regionu.        Do tada Crna Gora će obaviti prijevremene parlamentarne izbore, sinhronizovati mandate institucija sa početkom pregovora još ozbiljnije raditi na sebi i uraditi sve da se od strane države poštuje energičnije Ustav i zakone pa da se onda traži i od drugih.        Važno je početi i treba početi. Neka se počne sa promjenom tabli na nekim graničnim prelazima stavljanjem oznaka DOBRODOŠLI U CRNU GORU i odlaganjem u istoriju onih koji sada tamo stoje zbog neodgovornosti onih koji obavljaju tako važan državni posao.