SVEDOK Internet



Broj 1204.

Poseta
5858011

Kako smo delili Kosovo: Svi srpski predlozi o rešenjima za južnu pokrajinu

Zločin se uvek isplati zločincu, jedino se nikada ne isplati biti žrtva

„Bog haosa“ preti Zemlji

Palmer ili plamer

Zlatu će se kujundžija naći


          Redakcija Pretplata Marketing Tekstovi tekst Iz starih brojeva Mali oglasi

Reporter "Svedoka" u gradu Cara Dušana, prestonici i ponosu srpstva
Prizren bez Srba nije Prizren!
Piše: Dragoljub Gajević

       Prizren, nekadašnja prestonica cara Dušana i ponos srpske države i moći, danas je i mnogim rođenim Prizrencima, koji su pred albanskim terorom i teroristima, izbegli u Srbiju, - zaboravljeni grad, seta i prisećanje...
       A to što ga katkad put poseti poneki srpski političar, čini se da samo otvara prostor albanskoj propagandi da može da govori o slobodi kretanja Srba na KiM!
       Ono što je sigurno - do Prizrena, nekadašnje prestonice cara Dušana, u srcu Metohije, Srbinu nije lako doći, naročito ne u danu kad „baba marta“ zadnjim trzajima pokušava da demonstrira svoju snagu i moć, ali i zbog - politike.
       Sunce, sneg, vetar i kiša... bili su sve vreme puta verni pratioci ekipi „Svedoka“ koja je severnim krakom puta Priština-Štimlje, preko planinskog prevoja Dulje, prema Suvoj Reci grabila ka Prizrenu.
       Ovaj putni pravac je danas asfaltiran. U vreme NATO agresije, 1999. godine, zaobilazili su ga i oni najhrabriji zbog čestih oružanih napada i presretanja pripadnika UČK, i napada na srpske civile, policiju ali i vojsku.
       Istina, do Prizrena se može putovati i preko administrativnog prelaza Merdare. Ovim pravcem, od Merdara do Prizrena, automobilom može da se stigne za dva i po sata.
       Ukoliko odlučite da krenete preko Uroševca, Štrpca, Brezovice i Sredske, trebaće sat duže. Međutim, uživaćete u prelepim predelima Sredačke župe.
       Na prilazu Štrpcu otkrivaju se vrhovi Šar-planine, na čijim se padinama beli snežni pokrivač do kasnih julskih dana.
       Štrpce sa Brezovicom, kao poznatim turističkim centrom, danas je jedna od najvećih srpskih enklava južno od Ibra, sa preko 10.000 Srba. Još malo Srba, nekoliko stotina, ostalo ih je u Sredačkoj župi.
       Prateći tok prizrenske Bistrice kanjonom Duvske klisure stiže se do Manastira Svetih Arhangela, podignutog krajem 14. veka kao grobne zadužbine velikog srpskog cara Dušana Silnog.
       Na svega dva-tri kilometra zalazi se u stari deo gradskog naselja, sa novosagrađenim i umnogome proširenim kompleksom prizrenske lige, nad kojim se uzdiže rimska tvrđava Kaljaja, a pod njim srednjovekovno naselje Potkaljaja i savremeniji delovi Prizrena koji su se razasuli plodnom prizrenskom ravnicom.
       Ono što je sigurno, jeste da jedan po mnogo čemu zimski dan koliko smo proveli u južnoj srpskoj prestonici, u Prizrenu, nije dovoljan da se vidi, pokaže i čuje koliko je danas ovde prisutna srpska država.
       Grad cara Dušana, srpska srednjovekovna prestonica, srpski Jerusalim, kako još zovu Prizren, odavno je izgubljen za Srbe.
       Do rata 1999. godine u Prizrenu je živelo oko 12.000 Srba, oko 10.000 Turaka, približan broj muslimana i Roma i oko 40.000 Albanaca, što je ovu sredinu, u svakom pogledu, činilo multinacionalnom.
       Juna 1999. godine Prizren su pod pretnjama i psihozom straha napustili gotovo svi Srbi, veliki broj muslimana i Roma, kao i deo Turaka - preko 20.000 ljudi.
       Oni koji su tada poverovali rečima međunarodnih snaga da će ih zaštiti - ubijeni su na kućnom pragu, ili im se gubi svaki trag. Tada su opljačkane ili spaljene gotovo sve srpske kuće. Ono što je preostalo uništeno je u sedamnaestomartovskom egzodusu 2004. godine, kada su proterani malobrojni preostali Srbi. Tada su spaljeni i ruinirani gotovo svi značajniji srpski srednjovekovni spomenici kulture: Bogorodica Ljeviška, zadužbina kralja Milutina, Sv. Arhangeli, zadužbina Cara Dušana, Crkva Sv. Spasa, zadužbina srpskog velmože Mladena Vladojevića, Crkva Sv. Nikola, zadužbina vlastelina Dragoslava i Bele Tutić, Episkopski dom, Bogoslovija...
       Počinitelji ovog nezapamćenog zločina i kulturnog genocida nikada nisu izvedeni pred sud pravde, niti su poznati njihovi nalogodavci.
       Trinaest godina kasnije posledice te neverovatne mržnje prema Srbima su još uvek vidljive, bez obzira na to što su se albanske vlasti potrudile da svoja zverstva ovde sakriju.
       Prizren bez Srba koji su mu kroz vekove davali dušu - nije Prizren. Kod starih Prizrenaca važi pravilo - ako ste bili u Prizrenu i niste pili vodu sa česme u Šadrvanu, onda je isto kao da niste ni bili u Prizrenu.
       Devastirani i uništeni pravoslavni objekti delimično su obnovljeni, prizrenska Bogoslovija primila je drugu generaciju đaka, i danas ima ukupno 24 učenika; 13 učenika prvog razreda i 11 učenika drugog razreda koji su u Prizrenu završili prethodnu godinu. Renovirano je svega desetak srpskih kuća i zabeležen povratak dvadesetak raseljenih Prizrenaca.
       Prizren je danas grad u kome najvećim delom žive Albanci, a ima i Turaka. Zasluge za to što u Prizrenu nema Srba, pored UĆK idu na ruke i nemačkim pripadnicima KFOR-a koji su ovde okretali glavu od albanskih zločina nad Srbima, a u nekim zločinima Nemci su i sami učestvovali.
       Prizren je grad gde je prvi put od završetka Drugog svetskog rata nemački vojnik od nemačkog oficira dobio nalog da puca i ubije... Naravno, Srbina. Od jezivog zločina nemačkog KFOR-a u Prizrenu koji se naočigled više stotina ljudi dogodio 10 juna 1999. godine u samom centru Prizrena, kad su nemački vojnici, po rečima mnogih svedoka, javno streljali dvojicu Srba, proteklo je skoro 13 godina, a sve do danas niko nije ustanovio ko su bila dvojica Srba koje su nemački vojnici izrešetali u žutoj „ladi“, a zatim im podmetnuli automatske puške, kako bi opravdali počinjeni zločin.
       Malobrojni Srbi koji danas žive u Prizrenu tvrde da se radi o Žarku Andrijeviću iz Prizrena, portiru u „Kosovo-vinu“ i Slavku Veselinoviću Bosancu, izbeglici iz Bosne, radniku Elektrodistribucije u Prizrenu.
       Slučaj ubistva Andrijevića i Veselinovića je sudski procesuiran u nemačkom gradu Koblencu, odakle je David Ferk, nemački oficir, koji je izdao nalog da se puca. Međutim, optužnica za ubistvo je pala u vodu jer su sudije došle do zaključka da su nemački vojnici pucali u samoodbrani.
       Odmah posle tog sudskog procesa nemački ministar odbrane Rudolf Šarping odlikovao je Davida Ferka zlatnim ordenom krsta časti Bundesvera za besprekorno ispunjenje vojničke dužnosti.
       Ovim zločinom koji još uvek nije kažnjen Srbima je poslata jasna poruka da na teritoriji Prizrena, koji obezbeđuje nemački KFOR, Srbi nemaju šta da traže.
       To je još jedan razlog što danas u Prizrenu živi između 20 i 30 Srba, za koje je tu - život stao.
       Prizren je danas stecište Albanaca sa obe strane granice KiM i Albanije, koja više ne postoji. Jednom rečju, duhovna prestonica svih Albanaca sa Balkana.
       Prizren je danas jedan od glavnih centara prostitucije na Balkanu. Duž Bistrice prema Sredskoj su izgrađene velelepne vile u kojima cveta prostitucija.
       Napravljen je i autoput kroz planine severne Albanije tako što su probijeni tuneli u planinama, pa je veza sa Tiranom i albanskim primorjem mnogo olakšana, a samim tim i šverc droge, automobila, oružja, belog roblja...
       Do albanskog primorja se sada stiže za dva sata, a do Tirane za tri. A nekada im je trebalo 7-8 sati preko Crne Gore.
       Treba reći da se malobrojni Srbi koji žive u Prizrenu raduju svakom novom Srbinu koji ovde dođe. Mesto okupljanja svih Srba u Prizrenu je danas crkva Svetog Đorđa, kaže za „Svedok“ Slobodan Đorić, paroh prizrenski.
       Najpoznatija Prizrenka danas je Evica Đorđević, Srpkinja koja je doživela da je kidnapuje i maltretira OVK, ali nije otišla iz rodnog grada.
       Sa Jevanđeljem, kaže Evica, kao jedinim oružjem odlučila je da se u Prizrenu porodi i da tu ostane i podiže ćerku Milicu.
       Milica je jedino srpsko dete u carskom gradu, koju u crkvi Sv. Đorđa danas uči učitelj Vuko Danilović.
       Miličina samohrana majka Evica za državu Srbiju je bila zaboravljena?! Do skoro nije ispunjavala uslove da bude „u sistemu“, odnosno da prima finansijsku pomoć namenjenu Srbima koji žive i rade na Kosovu.
       - Nakon što me je, i moju Milicu, primio srpski premijer Ivica Dačić stanje se promenilo, pokazujući sliku sa prijema kaže Evica.
       Srpska pravoslavna crkva je Evici najviše pomogla, a pomaže joj i danas koliko može. Jedini izvor prihoda Evici i Milici Đorđević je bio nešto malo penzije od deda Adama, koji živi sa njima, i 50 evra koje dobija od kosovske Vlade.
       Evica kaže da je onomad otišla po tih 50 evra i da su joj tamo tražili kosovsku ličnu kartu kako bi u izvodu državljanstva upisali „kosovsko“.
       Evica kaže da joj je jedan od službenika pretio:
       „Znam tebe! Ti si ona što je pričala Ivici Dačiću kako ti je teško.“ Nisam htela da se raspravljam i da komplikujem stvari, jer se ovde sve za tili čas ispolitizuje.
       Pored Evice Đorđević čiji je život u Prizrenu do skoro bio gotovo nemoguć, u teškim uslovima žive i ostali Srbi koji su se na iznenađenje mnogih Albanaca vratili da tu žive...
       U obnovljenom hramu Svetog Đorđa u Prizrenu 24.septembra prošle godine, posle 13 godina, obavljeno je i prvo venčanje.
       Sudbonosno „da“ u ovoj svetinji izgovorili su Dušan Đaković (30), profesor Bogoslovije „Ćirilo i Metodije“, i njegova izabranica Sonja Krstić (29), iz Valjeva. Mladence je venčao episkop raško-prizrenski Teodosije.
       Nakon 13 godina Slavica i Živorad Zajić iz Prizrena, sa još desetoro srpskih porodica, vratili su se u rodni Prizren. I pored deklarativnih nastojanja predstavnika tzv. „međunarodne zajednice“ i „kosovskih vlasti“ da pomognu kvalitetnijem prihvatanju povratnika, nije se odmaklo daleko od lepih želja.
       Srbi u Prizrenu uglavnom žive od uspomena, u iščekivanju nekadašnjih prijatelja i poznanika da se vrate.
       Sedamdesetogodišnji Živorad Zajić, penzionisani nastavnik i nadaleko čuveni interpretator izvorne prizrenske pesme, rodio se u Prizrenu, tu je odrastao, stvorio porodicu, radio, otišao i opet se vratio posle mnogo godina. U svoj grad, svoju Potkaljaju, u istu ulicu i kuću gde se rodio. U martovskom pogromu 2004. godine spaljena je i njihova kuća.
       Prvi susret sa zgarištem koje je do 1999. predstavljao njihov dom, bio je veoma bolan. Odlučili su se na povratak.
       Najpre su izrazili želju da se vrate, potom dali pristanak da im se kuća obnovi i došli u rodni grad.
       Proces - od snova do povratka trajao je nekoliko godina. Zvuči pomalo čudno, Srbima se nudi povratak i obnova, ali posao i sigurnost bilo koje vrste - ne.
       Živorad ističe da su na kraju pobedile želja i emocije, ali da u početku nije bilo svejedno.
       Njegova supruga Slavica podržavala ga je u svemu. Kaže da je suprug više od nje želeo da se vrati. - Ubeđivao me je, i ja sam na kraju pristala na povratak. Volja za kućom i uspomenama bila je jača od svega.
       Slavica nerado govori o svojim neispunjenim snovima:
       - Kada bi se deca vratila, kaže, to bi bilo ono pravo. Ali to je teško ostvarljivo. Nema posla, nema od čega da se živi. Ranije je bilo dosta fabrika, škola, domova zdravlja. Ali i zanatlija. Sada je sve drugačije.
       Srećna okolnost je da u naselju Potkaljaja, u prečniku od stotinak metara, sada žive tri povratničke srpske porodice, Zajić, Gadžić i Bendžarević. I to uliva dodatnu sigurnost i samopouzdanje.
       Jela Bendžarević kaže da su uglavnom zajedno. Svakodnevno su u posetama jedni drugima. Nedeljom su neizostavno na službi u Crkvi Sv. Đorđa.
       - Ponekad prošetamo gradom. Da nije toga, bilo bi veoma teško. Znate, kada se čovek zatvori u četiri zida, to može biti veoma teško.
       Dragoljub Bendžarević ističe da je Prizren njegov rodni grad i da to ne može lako izbrisati. I to je ono što je ga je opredelilo za povratak. Međutim, sedamdesetogodišnjaci ne mogu garantovati opstanak Srba na ovim prostorima. Mladih, nažalost, nema.
       Njihova sigurnost i izvesnost bila bi ojačana ukoliko bi projekat povratka u naselje Potkaljaja ušao u drugu fazu, koja podrazumeva gradnju još dvadesetak spaljenih i porušenih srpskih kuća.
       Pristigli povratnici veruju da će njihovim stopama krenuti i drugi Prizrenci. Živorad naglašava da bi ga srećnim učinilo kada bi mogao ponovo da zapeva prizrensku pesmu u svom rodnom gradu, a da mu zbog toga ne zamere komšije i poznanici.
       - Sada to mogu, kaže sa setom, jedino u svojoj kući za retke namernike i malobrojne goste.
       Treba naglasiti da albanska strana non-stop tvrdi kako se Srbi vraćaju u Prizren, s obzirom na ponašanje međunarodnih predstavnika, reklo bi se da se Albancima veruje, bez obzira na njihove laži.
       Primera radi: posle bombardovanja 1999. godine, u selu Novake nadomak Prizrena 2003. godine obnovljeno je 65 kuća u koje se tada vratilo 57 srpskih porodica. Posle pogroma albanskih ekstremista, marta 2004. godine, 36 porodica je napustilo selo, a preostale porodice se polako osipaju.
       Ako se od 2003. godine do danas nije vratio nijedan Srbin, onda je to znak da od opstanka nema ništa.
       Ono što je sigurno, kažu malobrojni Srbi, čest je dolazak episkopa Raško-prizrenskog Teodosija u Prizren i susret sa njim im daje snagu da opstanu i ostanu...
       Vladika ih, kažu, po običaju, na odlasku podseti da se sete Gospodnjih reči iz Jevanđelja po Luki:
       „Ne boj se, malo stado, jer bi volja Oca vašega da vam dade Carstvo“. „Hrišćani su vekovima bili malo stado, ali Bog po rečima apostola Pavla podseća nas da među nama nema mnogo moćnih po telu, već ono što je slabo bred svetom, ono Bog izabra da posrami jake“.
       Činjenice govore koliko je vladika u pravu kad izgovara ove reči.
       Srpska kulturna baština u Prizrenu i okolini je toliko velika, lepa i bogata da tera sve nesrbe ovde na stid i sram, ona je najveći izvor mržnje Albanaca prema Srbima.
       - Verovatno da bi srpska kulturna baština u Prizrenu nestala sa lica zemlje, kaže jerej Slobodan Đaković, da hrišćani sa zapada nisu shvatili da su i Srbi hrišćani.

Ima li u Srbiji danas neki Sima Igumanov
       Prvi pisani podaci o Prizrenu, „mestu sa vladičanskom stolicom“, datiraju iz 1019. godine. Grad koji se uzdigao na putu kojim su prolazili karavani od Skadra i Primorja u unutrašnjost Balkana od 12. veka se nalazi u sastavu srpske srednjovekovne države. Kao jedna od prestonica države, važno trgovinsko mesto i središte episkopije, srpski Carigrad je pod svetorodnom dinastijom Nemanjića doživeo procvat.
       Koliko je veliki prosperitet Prizrena bio, može pokazati i činjenica da su u kratkom periodu izgrađene velike zadužbine poput Bogorodice Ljeviške, Crkve Sv.Spasa, Sv. Nikole, Saborna crkva Sv. Đorđa i mnoge druge.
       Prizrenska Bogoslovija je otvorena 1.oktobra 1871.godine, neposredno pred srpsko-turske ratove (1876-1878).
       Kristina Jorgić, praunuka Damnjana Jorgića, koji je svojim majstorskim radom održavao prizrensku Bogosloviju, inače glavni urednik prezentacije o istoriji Prizrena, živa enciklopedija za „Svedok“ podseća:
       Iako je bratstvo Pećke patrijaršije tražilo da se pri njihovom manastiru otvori bogoslovska škola, za sedište Bogoslovije određen je Prizren. Razloga je bilo više, ali je svakako najznačajnije postojanje ruskog konzulata u Prizrenu kao i činjenica da je u gradu tada živeo veliki dobrotvor, Sima Igumanov. Bogoslovija je počela da radi sa 15 đaka. Božija promisao, sudbina ili zla kob je odlučila da se 140 godina kasnije, pri obnavljanju škole, nakon 12 godina prekida zbog rata i proterivanja Srba, u njoj nađe samo 11 učenika.
       - Kada se uporede prilike u kojima je Bogoslovija bivstvovala krajem 19. i početkom 21.veka, čoveku je teško da se otrgne utiska tuge i beznađa. Osim što je 2011. g. upisano manje đaka nego 1871. g., čini se i da su prvi bogoslovi uživali veću slobodu kretanja. Za izdržavanje Bogoslovije određen je, sada, budžet od 660 dukata, dok danas nema sredstava ni za kupovinu knjiga i sredstava za opremanje biblioteke.
       - Pitanje opstanka Prizrenske bogoslovije jeste pitanje opstanka nas samih, našeg identiteta, vere i tradicije. Ima li danas u Srbiji Sime Igumanova, čoveka koji je, skrhan bolom zbog porodičnih gubitaka, ceo svoj život i imetak posvetio Srbima, na njihovu duhovnu korist? Prizrenska bogoslovija i tridesetak srpskih duša koji još uvek žive u njemu stavljaju na ispit i državu i društvo i pojedinca, zaključuje Kristina Jorgić.
Albanska pravoslavna crkva na KiM?
       Kako se od srpskih crkvenih velikodostojnika u Prizrenu može čuti, Vlada KiM, uz pomoć Vlade Albanije, sprema jedan broj pravoslavnih popova Albanaca sa juga Albanije (Valona i Drač) za činodejstva u srpskim pravoslavnim hramovima na KiM.
       Sve to, čini se, ukazuje da će pravoslavni albanski popovi iz Valone i Drača uskoro krenuti put KiM kako bi se uselili u napuštene srpske crkve, što će im otvoriti prostor za formiranje Albanske pravoslavne crkve na KiM, o čemu se na KiM već odavno šuška.
Srpske pravoslavne svetinje i spomenici u Prizrenu
       1. Saborni hram Bogorodice Ljeviške, (osnova hrama je iz 12. veka, a obnovio ga je kralj Milutin 1306-1307. godine za episkopovanja prizrenskih episkopa Damjana i Save čija su imena uklesana u fasadi hrama)
       2. Manastir Svetih Arhangela kod Prizrena, sagradio ga car Dušan 1343-1352.
       3. Crkva Sv. Spasa podignuta i freskopisana u 3. i 4. deceniji 14. veka
       4. Crkva Sv. Dimitrija (podignuta u 13-14.veku, porušena u 19. veku i na njenom mestu se danas nalazi rimokatolička crkva Djevice Marije)
       5. Crkva Sv. Nikole, tzv. Koraćeva crkva iz 14. veka, pretvorena kasnije u džamiju
       6. Saborni hram Sv. velikomučenika Đorđa iz 1887. godine sa ikonom Bogorodice iz 14. veka i ikonostasom iz 18. veka
       7. Crkva Sv. Besrebrenika iz 19. veka, podignuta na temeljima starije crkve sa nekoliko vrednih ikona iz 18-19. veka
       8. Crkva Sv. Pantelejmona u mahali zvanoj Pantelija, rekonstruisana 1937. na mestu stare crkve iz srednjeg veka
       9. Temelji Crkve Sv. apostola Tome pod Prizrenskom tvrđavom „Kaljajom“
       10. Ostaci Crkve Sv. Prokopija u mahali Pantelija
       11. Crkva Sv. Ane na čijem je mestu podignuta džamija Mustafe Paše
       12. Crkva Sv. Atanasija u prizrenskoj tvrđavi „Kaljaja“. Na njenom mestu je Emin-paša Rotuli (Albanac) podigao džamiju i sahat-kulu 1805. godine. Ovu džamiju su kasnije porušili Bugari u 1. svetskom ratu
       13. Ostaci Crkve Sv. apostola Petra i Pavla na levoj strani reke Bistrice
       14. Crkva Sv. proroka Ilije koja je sa starim srpskim grobljem postojala sve do 1915. godine.
       15. Bogojavljenska crkva, na čijim je ruševinama podignuta džamija u Maraš-mahali
       16. Preobraženjska crkva, po predanju kapela dvora cara Dušana, koja se nalazila na mestu današnje džamije Mehmed-paše
       17. Crkva Sv. Nikole, tzv. „Gradska crkva“ (pominje se još u 14. veku) u drevnoj Višegradskoj tvrđavi, iznad manastira Sv. Arhangela
       18. Gospojinska crkva koja se pominje u hrisovulji cara Dušana iz 1348. godine
       19. Manastir Sv. Varvare u Prizrenu, koji se pominje sa svojim imanjima u turskom tefteru iz 1526-1559. godine
       20. Ostaci pećinske crkve i manastira u blizini mesta zvanog „Golem kamen“ kod Prizrena
       21. Crkva Sv. Nikole, ili „Rajkova crkva“ iz 14. veka, obnovljena 1857. godine, sa vrednom ikonom iz 16. veka
       22. Crkva Sv. Georgija Runovića iz 15. veka, sa carskim dverima iz 16. veka. Nalazi se u porti Hrama sv. Đorđa pred zgradom Episkopije
       23. Isposnica Sv. Nikole, na putu između Prizrena i manastira Sv. Arhangela, sa ostacima fresaka iz 14. veka. Ovo je jedna od brojnih isposnica koje su postojale u dolini Prizrenske Bistrice.
       24. Crkva Sv. Jelene koja je stajala na mestu džamije koju je podigao Mustafa-paša Prizrenski
       25. Ostaci zgrade starog mitropolitskog dvora sa vladičanskom kapelom, jugoistočno od hrama Bogorodice Ljeviške
       26. Crkva Sv. Vlasija (koja se pominje u hrisovulji cara Dušana iz 1348. g.)
       27. Crkva Sv. Nikole, „Tutićeva crkva“, podignuta 1331/32. godine i kasnije freskopisana
       28. Crkva Sv. Nedelje sa sačuvanim temeljima crkve Vavedenja Presvete Bogorodice, zadužbine Kraljevića Marka iz 1371. godine. U crkvi su preostali delovi freskopisa iz 14. veka
       29. Crkva Sv. Stefana, zadužbina kralja Milutina s početka 14. veka. Sada prekrivena albanskim kućama.
       30. Spomenik srpskim borcima iz Balkanskih ratova i 1. svetskog rata
       31. Spomen-kapela srpskim ratnicima palim u oslobođenju Prizrena 1912.godine i u 1. svetskom ratu
       32. Studenac „Kosovo“, spomen-česma oficirima i vojnicima 3. srpske armije koja je oslobodila Prizren 1912. godine
       33. Spomenik caru Dušanu, pred hramom Sv. Đorđa. Miniran u junu 1999. godine
Kako imovina Srba postaje opštinska?
       To što je 10.000 Srba proterano iz Prizrena jeste zločin, ali je još veći zločin što se imovina prizrenskih Srba raznim kanalima u katastarske knjige upisuje kao opštinska, a onda se kao takva prodaje.
       Tako da je najvećem broju Srba koji bi se vratili u Prizren taj povratak onemogućen jer - Srbi povratnici nemaju gde da se vrate.
       Bilo je više žalbi i molbi prizrenskih Srba o uzurpaciji srpske imovine u Prizrenu i okolini, ali slaba vajda.
       Protiv predsednika Opštine Prizren, Ramadana Muje, i petoro drugih službenika opštine, Tužilaštvo EULEKS-a je podiglo optužnicu za korupciju. Postupak je upravo u vezi sa navodima o nezakonitom korišćenju i prodaji zemljišta koje je u posedu Opštine Prizren.
       Kako je reporteru „Svedoka“ potvrđeno u Osnovnom sudu u Prizrenu, reč je o zemlji koja je bila u vlasništvu Srba, a koja je nezakonitim radnjama preimenovana u opštinsko zemljište, a onda je preko raznih kanala prodavana Albancima.
       Zvanične optužbe tužilac EULEKS-a je podigao protiv okrivljenih Ramadana Muje, Sadika Pacarizija, Avnija Ademaja, Kadrija Ukimerija, Abdulaha Tejecija i Minira Krasnićija.
       Ramadan Muja je za predsednika opštine izabran 2009. godine, a član je Tačijeve vladajuće Demokratske partije Kosova.
       Srbi povratnici u Prizren sumnjaju da će predsednik opštine Prizren Ramadana Muje i njegovih pomagača ikad odgovarati pred Osnovnim sudom u Prizrenu zbog zloupotrebe srpske imovine koja u Prizrenu i okolini nije mala.
       Tužilaštvo EULEKS-a, kažu Srbi, samo gasi požar.






















































































          Redakcija Pretplata Marketing Tekstovi tekst Iz starih brojeva Mali oglasi

Designed by Ivan Markovic - XENOX